نیکی به والدین... کجا خط قرمز رو بکشیم؟

سلام برادرا و خواهرا. یه چیزی رو باید از دلم دربیارم و ازتون راهنمایی بخوام، ان‌شاءالله. من یه داداش ۲۴ ساله‌ام، الحمدلله از نظر مالی وضعم خوبه. شغل دارم، پس‌انداز دارم، و یه آپارتمان اجاره‌ای برای خودم دارم، با این حال یه مدتی پیش والدینم مونده بودم تا عید رو با هم جشن بگیریم. از روی اعتماد و مراقبت-که خانواده‌ام امن باشن اگه یه وقت برام اتفاقی بیفته-با کمال میل رمز گوشی و حساب بانکیم رو به مادرم دادم. اما همین اواخر، وقتی برای نماز رفته بودم مسجد، اون تمام چت‌های خصوصیم توی واتساپ رو زیر و رو کرد. وقتی برگشتم خونه، اوضاع منفجر شد. دو تا چیز رو پیدا کرده بود: 1. **پیام‌ها با عموهام**: والدینم یه سابقهٔ طولانی و دردناک با برادرای پدرم دارن، و ما بزرگ شدیم در حالی که بهمون گفتن اونا دشمنن. اما وقتی بیشتر دربارهٔ اسلام یاد گرفتم، اهمیت بزرگ *صلهٔ رحم* (حفظ روابط با خویشاوندان) رو فهمیدم. عموهام بهم تبریک عید فرستاده بودن، و من فقط با *سلام* و آرزوهای خوب جواب دادم-همین و بس. 2. **چت‌های مربوط به ازدواج**: من جدی‌ام دربارهٔ حفظ عفت و ازدواج. والدینم از کمک کردن بهم تا رسیدن به یه سن خاص خودداری کردن، پس خودم قدم‌های حلالی برداشتم-با احترام با پدرای همسران احتمالی تماس گرفتم. وقتی از مسجد برگشتم، مادرم عصبانی بود. گوشیم رو گرفت، و پدرم اجازه نداد پس بگیرمش. بعدش جلوی فامیل تحقیرم کرد، مسخره کرد تلاش‌هام برای ازدواج رو. بهم گفتن یا گوشی و حریم خصوصیم رو برای همیشه بدم، یا برم. با صبری که دیگه تموم شده بود و خونهٔ خودم رو داشتم، تصمیم گرفتم برم. داد نزدم یا زور نگفتم، اما الان تا سر حد مرگ می‌ترسم. مقام والای والدین توی اسلام رو می‌دونم. وحشت دارم که رفتنم وقتی اونا عصبانی هستن، *عاق والدین* (نافرمانی) حساب بشه و باعث خشم خدا بشه. کسی چنین تجربه‌ای داشته؟ نظر علمی دارین؟ چطور می‌تونم مرزهای سالم بزرگ‌سالی رو تعیین کنم و دینم رو حفظ کنم بدون اینکه قطع رابطه کنم با والدینم؟ جزاکم الله خیراً.