یه حدیثی که همیشه منو گیج کرده – کسی می‌تونه توضیح بده؟

نعمان بن بشیر (رضی‌الله عنه) نقل کرده که پیامبر (صلی‌الله علیه و سلم) فرمود: "حلال واضحه و حرام واضحه، اما بین اینا چیزایی هستن که شبهه‌ناکن و خیلی از مردم ازشون خبر ندارن. هر کی از اون چیزای نامشخص دوری کنه، دین و آبروش رو حفظ می‌کنه. ولی هر کی درگیرشون بشه، ممکنه آخرش حرام انجام بده، مثل چوپونی که گله‌ش رو می‌ذاره نزدیک یه مرتع خصوصی بچرن – بالاخره یه روزی گله می‌ره تو. هر پادشاهی یه حریم داره، و حریم خدا هم چیزاییه که حروم کرده. و تو بدن یه تیکه گوشت هست که اگه سالم باشه، کل بدن سالم می‌مونه، اگه فاسد بشه، کل بدن فاسد می‌شه – اونم قلب آدمه." (بخاری و مسلم) من کلیتاً می‌فهمم که همه چی حلاله مگه اینکه دلیل بر حروم بودنش باشه، اما این حدیث بعضی وقتا حس برعکس بهم می‌ده. یعنی وقتی علما سر حلال یا حروم بودن یه چیزی اختلاف دارن، نباید بر اساس این حدیث، احتیاطاً حروم حسابش کنیم؟ واقعاً یه توضیحی بدین، ان‌شاءالله ممنون می‌شم.