وازهێنان له پهیوهندییهکی حهرام بۆ خاطری خوا: پێویستم به ڕێنماییه
سڵاو، داوای ڕێنمایی دڵسۆزانه دهکهم له ههر کهسێک که له ههلومهرجێکی هاوشێوهدا بووه. من له پهیوهندییهکدام که حهڵاڵ نییه، و بهڕاستی نزیک بوومهتهوه لهو کهسه. نزیکهی ساڵێکه، و ڕاستییهکهی، له سهرهتاوه مهبهستم ئهوه بوو که بیکهم به حهڵاڵ. بهردهوام باسی هاوسهرگیریم بۆ دهکرد، و ئهویش ههمیشه دڵنیای دهکردمهوه و دهیوت بهم زووانه دهبین به هاوسهر. له سهرهتادا، خێزانهکهم ڕازی نهبوون که قسه لهگهڵ پیاوێک بکهم. چهند جارێک باسی ئهوهم کرد که دهمهوێت هاوسهرگیری بکهم، بهڵام سوور بوون لهسهر ئهوهی که دهبێت یهکهم زانکۆ تهواو بکهم، ههرچهنده باری دۆخهکهم بۆ ڕوون کردهوه. ئهوان خۆیان به موسڵمان دادهنێن بهڵام بهڕاستی پراکتیز نهدهکهن، بۆیه من تاکه کهسم که ههوڵ دهدهم شوێنی ئیسلام بکهوم له ماڵهوه، که ئهمهش کارهکان قورس دهکات. خوشکهکهم - که باشترین هاوڕێ و ههموو دنیاکهم بوو - ههروهها ڕازی نهبوو و پێی وتم کۆتایی پێ بهێنم، بهڵام تا ئهو کاته من خهریکی سۆزداری تێدا بووم. پاشان دنیاکهم ڕووخا: خوشکهکهم کۆچی دوایی کرد. ئهوه قورسترین تاقیکردنهوه بوو که خوا ههرگیز بۆی ناردووم. باوهڕهکهم کهوتە نزمترین ئاست، بهڵام به ههر شێوهیهک بوو خۆم به نوێژهکانم و قورئانهوه گرت. لهو ماوه تاریکهدا، ئهو پشتگیری من بوو. زۆر پشتم پێ بهست، و به جۆرێک بۆشاییهکهی خوشکهکهمی پڕ کردهوه. ئهمهش وای لێکردم زیاتر پابهندی ببم و سوپاسگوزار بم، بۆیه جێهێشتنی وهک شتێکی مهحاڵ دهبینم. کێشه ڕاستهقینهکه ئهوهیه که ئاستی باوهڕیمان یهک ناگرێتهوه. له سهرهتادا، وا دهرکهوت که پراکتیز دهکات، بهڵام دواتر زانیم که تهنیا به ناو موسڵمانه. ئیسلام بهجێ ناهێنێت، شیرک دهکات به پهرستنی شتهکانی تر، ههتا بۆچوونی نهرێنی ههیه دهربارهی دینهکهمان. من خۆم به سەختی کار لهسهر ئیمانهکهم دهکهم. پێنج نوێژهکانی ڕۆژانهم بهردهوامه، حەجاب دهکهم، ههوڵ دهدهم سوننهت و تهههجود زیاد بکهم، و بهردهوام قورئان دهخوێنمەوه. زۆرم پێویست بوو تا گهیشتمه ئێره، و دهترسم له دهستدانی ئهم پێشکهوتنه. بهردهوام هیوام ههبوو که بتوانم ڕێگهی ڕاستی پێشان بدهم، چونکه خوا منی ڕێنموویی کرد، بهڵام زیاتر له ساڵێکه هیچ گۆڕانکاریهک ڕووی نهداوه. ئێستا تێدهگهم که تهنیا خوا ڕێنمویی دهبهخشێت، و من ناتوانم هیچ کهسێک بگۆڕم - تهنانهت پێغهمبهرهکانیش نەیانهدهتوانی ئهندامانی خێزانی خۆیان ڕێنمویی بکهن، کهواته من کێم؟ له ناخهوه دهزانم که دهبێت بهجێی بهێنم بۆ خاطری خوا چونکه حهرامه و هیچ بهرهکهتێکی تێدا نییه. بهڵام ئازاربهخشه: خۆشم دهوێت و زۆر پابهندیم. ههروهها زۆر دهترسم له تهنیا بوون. خوشکهکهم تاکه کهس بوو که متمانهم پێی ههبوو، و لهدهستدانیم وای لێکردم پچڕێنم. ئهو بوو به کهسهکهم، سهرچاوهی ئارامییم. خاسییهتی باشی ههیه، بهڵام ناتوانم لهسهر ئیسلام کۆمپرۆمێز بکهم. نامهوێت دوای ئهو ههموه ڕێیهی که هاتووم پاشهکشێ بکهم، و ناتوانم داهاتوویهک بهێنمە بهرچاوم که منداڵهکانم به بهها ئیسلامییه بههێزهکان گهوره نهبن. بۆ ئهوانهی که پهیوهندییهکیان بهجێهێشتووه بۆ خوا: چۆن هێزتان کۆکردهوه تا کۆتایی پێ بهێنن؟ چی سهرقاڵی ڕاگرتن و یارمهتی دانی لهگهڵ تهنیایی؟ چۆن ئازاری دڵ و پابهندییتان بهڕێوهبرد؟ ئایا خوا شتێکی باشتری پێبهخشیوون له باتهڵی؟ تکایه له دوعاکانتاندا بمهێڵنهوه. تهنیا دهمهوێت ئهوه بکهم که بۆ خوا ڕاسته، ههرچهنده زۆر، زۆر قورسه.