Hədsiz və ümidsiz hiss edirəm
Salam hamıya. Son vaxtlar köhnə vərdişlərimə qayıtmışam, hətta normalda etməyəcəyim şeyləri də etmişəm. Hər şeydən elə yorulmuşam ki, qəlbim sıxılır həyəcandan. Düzü, artıq yaşamaq istəmirəm, amma bilirəm ki, canıma qıymaq böyük günahdır və bunu etməkdən çox qorxuram. Bir neçə il əvvəl hər gecə həyatıma son qoymağı düşünərdim və qəribədir, bu mənə təsəlli verirdi. İndisə elə bir nöqtədəyəm ki, tamamilə tükənmişəm. İslamdan uzaqlaşıram, bu məni çox incidir, çünki belə olmasını istəmirəm. Niyə bunları paylaşdığımı bilmirəm, amma kiməsə danışmağa çalışanda hisslərimi ciddi qəbul etmirlər. Ailəmə yük olmaq istəmirəm. Siz bacı-qardaşlar belə düşkün halda olanda nə edirsiniz?