Ibodat - bu qurbonlik

Assalomu alaykum. Oxirgi paytlarda ibodat haqida o‘ylab qoldim va tushundimki, bu har gal bir qurbonlik ekan. To‘rt narsadan voz kechasan: vaqtingdan, diqqatingdan, o‘z istaklaringdan va nazorat hissiyotidan. Misol uchun, zikr - bir lahzagina vaqt oladi, ozgina e’tibor yetarli. Ammo namoz? U to‘rttasini ham talab qiladi, ayniqsa o‘zing istagan narsalarni tashlab, belgilangan vaqtlarda, o‘zingga yoqqanda emas, peshonangni yerga qo‘yish kerak. Shuning uchun namoz biz o‘ylagandan ham qiyinroq. Katta, bir martalik qurbonlik darrov ma’noli bo‘lib tuyuladi, bunday qilish deyarli osonroq. Namoz esa bunday emas - u har kungi kichkinagina narsa, ba’zan esa bo‘sh tuyg‘u beradi. Shunda ham o‘sha to‘rt narsani topshirishing kerak, hatto hissiyot aralashmasa ham. Lekin nega bunday qilayotganingni so‘raganda, qurbonlikning ma’nosi ochila boshlaydi. Men uchun bu sabab kunga qarab o‘zgaradi - balki Allohga muhabbat, qo‘rquv, Uning buyukligidan hayrat, ne’matlar uchun shukr, qiyin vaziyatda qolganimda pok umidsizlik, Uning sifatlarini o‘rganganimdan keyingi bilim, yoki shunchaki burch hissi, chunki kayfiyatimdan qat’i nazar U bunga loyiq, ba’zan esa shunchaki amalning o‘zi chiroyli tuyulib, chin dildan qilgin keladi. Bu ilmiy mulohaza emas - shunchaki o‘zimning mashaqqatlarimdan chiqqan fikrlar, namoz bo‘sh va befoyda tuyulganda uni davom ettirishga sabab izlash. Buni men tanlagan qurbonlik deb bilish, keyin o‘sha kuni nima meni undayotganini so‘rash, oddiy vazifadan tortib, haqiqiy ahamiyatli narsaga aylantirdi. Balki kimdir uchun ham bu yordam berar.