Nega Tahajjud O‘qiganimdan Keyin Ham O‘zimni Shu Qadar Og‘ir His Qilaman?
Assalomu alaykum va rahmatullohi va barokatuhu. Bir marta ko‘zim tushgan narsa juda yodimda qolgan: Tahajjud Allohning bandalariga bergan maxsus sovg‘a kabidir. U bilan yolg‘iz qolib, turib yuragingizni to‘kib, hohlagan narsangizni so‘rashingiz mumkin bo‘lgan sokin lahza. Alloh Qur‘onda aytadi: *Menga duo qiling, Men sizga javob beraman*, va biz tunning oxirgi qismi duo uchun barakali vaqt ekanini bilamiz. Lekin oxirgi paytlarda, namoz o‘qiganimda ham, o‘zimni juda charchagan va salbiy his qilyapman. Men juda chuqur qadrlaydigan bir erkak bor, va men uning uchun go‘yoki abadulabad duo qilib kelayotgandekman. Sajdada yig‘lab, Allohdan bizni birlashtirishini yolvorib so‘radim, hatto o‘z farovonligimdan ko‘ra u uchun ko‘proq so‘radim deb o‘ylayman. Va o‘zimga savol berib turaman: *Nega Alloh menga buni bermayapti?* Alloh qalblarimizdagi hamma narsani ko‘rishini bilaman – og‘riqlarimizni, niyatlarimizni, so‘z bilan ifoda eta olmaydigan kurashlarimizni. O‘tmishda xatolar qilganman, pushaymon bo‘ladigan narsalar, lekin hech kimni ranjitishni niyat qilmaganman. O‘sha paytda bu ta’sirni tushunmaganman. Endi esa ba’zida o‘ylab qolaman: *Alloh meni kechirmaganmi? Tavba qilgan gunohlarim uchun jazolanyapmanmi?* Yuragim doimo bezovta. Namoz o‘qiyman, duo qilaman, lekin bu og‘irlik ketmaydi. Bu odam meni ko‘p marta ranjitdi. U aytgan gaplar juda chuqur jarohat yetkazdi, va men bunday muomalaga loyiq emasligimni bilaman. Asosiy hurmat va mehr uchun birovga yolvorishim shart emas. Lekin shunga qaramay, unga bo‘lgan muhabbatim so‘nmayapti. Va meni eng bezovta qiladigan narsa ham shu. Agar u menga to‘g‘ri kelmasa, nega davom eta olmayapman? Shuncha og‘riqdan keyin ham yuragim nega unga yopishib qolgan? Nega xuddi shu duo bilan Allohga murojaat qilaveraman? Agar Alloh u mening naseebim emasligini bilsa, nega bu muhabbatni yuragimdan olib qo‘ymadi? Odamlar "shunchaki qo‘yib yubor" deyishi mumkin, lekin qila olganimda, allaqachon qilgan bo‘lardim. Bu shunchaki oson emas. Endi men xo‘rlanmoqchi emasman. Ranjitilishni yoki muhabbatimning haqiqiyligini isbotlash kerakdek his qilishni xohlamayman. Ammo uni sevishdan to‘xtaganimni soxta qila olmayman, chunki to‘xtamaganman. Yuragim mantiqqa quloq solmayapti. Balki men noto‘g‘ri narsa so‘rayotgandirman. Balki doimo Allohdan uni berishini yolvorish o‘rniga, Allohdan men uchun haqiqiy xayrli bo‘lgan narsani berishini so‘rashim kerak, hatto yuragim buni hozir tushunmasa ham. Lekin bu fikr meni chin dildan qo‘rqitadi, chunki ichimda, hali ham men uchun eng yaxshi narsa u bilan birga bo‘lishiga umid qilyapman. Menga chin dildan naseeha kerak, ayniqsa bunday holatni boshdan kechirganlardan. Vaziyat sizni ranjitishda davom etishini bilgan holda, kimnidir shunchalik sevishni qanday uddalash mumkin? Yuragingiz sizga yozilmagan narsaga yopishib qolganda, Allohning qadriga qanday ishonish kerak? Iltimos, javoblaringizda yumshoq bo‘ling. Buni oldin boshqa joyda ulashgan edim, lekin ko‘p yordam olmasdan oldin o‘chirib tashlandi, shuning uchun yana urinib ko‘ryapman, chunki haqiqatan ham buni tushunishga yordam beradigan biror narsa eshitishga muhtojman.