Nega ruhiy aniqillik universal tuyuladi, agar Islom yagona haq yo‘l bo‘lsa?
Dunyo bo‘ylab shuncha dinlar bor, har biri o‘zini to‘g‘ri yo‘l deydi. Unda nega aynan Islomni tanlash kerak? Agar Islom rostdan ham Allohga boruvchi yagona yo‘l bo‘lsa, nega boshqa e’tiqodlilarning ham chuqur ruhiy bog‘liqlik va tinchlikni his qilishi? Masalan, nasroniy kishi cherkovda ibodat qilganda Xudoning huzurini sezishi mumkin, buddist rohib meditatsiya payti yuksak holatga erishganini hisoblaydi yoki hindu sajda qilganda tutatqi tutatgan holda duolari ijobat bo‘layotganiga ishonadi. Hatto dinsiz odamlar, sehr-jodu bilan shug‘ullanuvchilar ham o‘z marosimlari ularni buyukroq narsaga bog‘layotganini aytadi. Unda tong saharda masjidda yolg‘iz tahajjud namozini o‘qiyotgan musulmonning Qudratli Zot bilan bevosita gaplashayotgandek tuyulishi nimasi bilan farq qiladi? Shunda yo hamma ruhiy yo‘llar haq bo‘lib chiqadi-bu esa mantiqsiz-yoki bularning barchasi har qanday e’tiqodda ishlayveradigan plasebo effekti xolos.