Allohni eslasam yoki Qur'on o'qisam nega ko'zim yosh bo'ladi?

Assalomu alaykum hammaga, o'zimni o'ylab qolgan bir narsani baham ko'rmoqchi edim va boshqalar ham shunday his qiladimi bilmoqchi. Qachonki namoz o'qiysam, Qur'on tilovat qilsam yoki Allohning rahmati haqida eslatmalarni ko'rsam, hissiyotlarga to'la bo'lib qolaman. Ba'zida ko'zlarim shunchaki ho'l bo'ladi, ba'zida esa haqiqatan ham yiglay boshlayman. Va bu shaxsiy holatda emas – hatto yo'lda bo'lganimda, masalan, ishga borayotganda, Islom haqida yuragimga tekkian bir narsani o'qisam ham bo'lishi mumkin. Bu hisni so'zlarga solish qiyin, lekin qachonki Allohni o'ylab qolsam yoki Uning so'zlariga sho'ng'ib ketsam, yuragim erib ketgandek bo'ladi. Men o'zimning kamolotimdan uzoq ekanimni va o'z kamchiliklarim borligini butunlay tushunaman va ba'zan bu reaktsiyam haqida o'ylab qolaman. Ko'pincha eshitamizki, qotib ketgan yurak Allohdan uzoqlikni bildiradi, lekin menikida aksincha – din masalalariga kelganda u aql bovar qilmaydigan darajada muloyim bo'lib qoladi. Boshqalar ham bundayni his qilganmi? Buning haqida Islomiy tushuncha yoki olimlarning tushuntirishlari bormi? Bu Allohning rahmatining bir barakoti bo'lishi mumkinmi, yoki oddiygina hissiy javobmi? Har qanday fikr uchun Jazakumullohu xayron.