Nega Islomga bog‘liqlikni his qilmayapman?

Assalomu alaykum. Men hech qachon o‘zimni dindor his qilmaganman, garchi oilam va atrofimdagilarning hammasi amal qilishsa ham. Asosiylarini bajaraman, lekin bu menga hech qachon tinchlik yoki Islomga muhabbat olib kelmagan. Namoz vaqti yoki boshqa islomiy ishlar kelganda, bu yukdek tuyuladi. Ko‘p narsada qiynalaman: namoz o‘qish, Qur’on o‘qish va ayniqsa hijob kiyish – bu eng qiyini. So‘nggi paytda faqat jazo qo‘rquvi va oilamning kutgani tufayli ergashaman. Islomdagi har qanday yaxshilik, men salbiy deb ko‘rgan narsalar soyasida yo‘qoladi va rostini aytsam, u haqda yoqtirgan narsam ko‘p emas. Bolaligimda islomiy darslarda ham hamma narsa go‘yo real emasdek tuyulardi – payg‘ambarlar qissalari, eskirgan hukmlar va ayollarga nisbatan adolatsizlik (mening nazarimda), qolaversa, payg‘ambarlarning ba’zi xatti-harakatlari meni chalg‘itadi. Atrofimdagilardek ishonishni istardim, lekin yoshim kattalashgani sayin imonim zaiflashmoqda. Ko‘proq o‘rganish, ahvolni yanada yomonlashtirdi va bilganlarimni unutishni deyarli istab qolaman, shunda tark etmas edim. Balki ko‘proq imon kerakdir deb o‘ylab, ko‘proq namoz o‘qishga harakat qildim (hech narsa his qilmadim), ko‘proq tadqiq qildim, ma’ruzalar ko‘rdim, ustozim bilan suhbatlashdim – lekin har doim rozi emasman va shubhalanaman. Ko‘p jihatlari mening axloqim va kimligimga to‘g‘ri kelmaydi. Shunday bo‘lsa-da, Islomni tark etishni istamayman. Jahannamga borishni istamayman. Nega Alloh meni shunday yaratgan deb o‘ylayman. Hurmatsizlik qilayotganim yo‘q – shunchaki fikrlarimni baham ko‘rib, imondagi birodarlarim va opa-singillarimdan maslahat umid qilaman.