Sinovlar Chidab Bo'lmas Bo'lib Tuyulganda
Tanam sekin-sekin charchayapti. Shu qadar uzoq vaqtdan beri omon qolish rejimida qolib ketdimki, endi xotirjamlik nima ekanligini eslay olmayman. Har kuni, xuddi keyingi soatni o'tkazish uchun zo'rg'a harakat qilayotgandekman. Ibodat qildim, duo qildim, sabrli bo'lishga bor kuchim bilan harakat qildim, lekin holdan toyganman. Yillar davomida qo'rquv, stress va og'riqni biron haqiqiy tanaffussiz ko'tarib yurgandek. Eng qiyin tomoni, iymonimning sirg'alib ketayotganini his qilish. Buni istamayman. Hali ham Allohni doimo o'ylayman, ammo nega bu narsa davom etayotganini tushunishda qiynalyapman. Yana qancha bardosh bera olaman, bilmayman. Hayotdan katta narsa kutmayman-faqat bir oz yengillik. Yana o'zimni normal his qilishni xohlayman. Hozir jismoniy va ruhiy jihatdan charchaganman, va bu narsa menga nima qilayotganidan qo'rqaman.