Duolarim Eshitilmasa...

Bir necha yil avval, men haqiqatan ham og‘ir vaqtlarni boshdan kechirdim, Allohning hukmi bilan chuqur depressiyaga tushdim. Badanimda o‘sha davrning izlari qo‘llarim va oyoqlarimda qoldi – o‘zim uchun kelajakni ko‘rolmas holatimning eslatkichi. Uzoq vaqt davomida men ularni yashirib yurdim, hatto yozda ham uzun yenglilar kiyardim. Har bir kunda men Sohib, Shifo beruvchi Allohga, bu izlarni olib tashlashi uchun samimiy duo qildim. Hatto ba’zi tibbiy davolanishlarni ham sinab ko‘rdim, lekin ular eski (taxminan uch yil bo‘ldi) bo‘lgani uchun juda sekin o‘chadi. Men adashgandek his qilyapman, SubhanAllah. Hissiy og‘riq hanuz og‘ir, garchi endi o‘zimga zarar yetkazmasam ham. Uch yil davomida men namozlarimda Allohdan bu izlarni olib tashlashini izchil so‘radim va umid qilgan o‘zgarishni ko‘rmayapman. Men duo qilaman: "Ey Alloh, menga bu yukni engillashtir yoki jonimni ol". Ba’zida umidsizlik suqilib kirib keladi – men bo‘shliqqa gapiryapmanmi? Men bir belgi, mo‘jiza so‘rab yalvoraman, keyin o‘zimni juda yolg‘iz va hatto Yaratguchimga murojaat qilishga ham loyiq emasdek his qilaman. Balki men shunchaki o‘ylayapman... agar bir duo shuncha uzoq vaqt davomida, ko‘rinishiga ko‘ra, javobsiz qolsa, u hech qachon ijro etilmaydimi? Men loyiq emasmanmi? Rostini aytsam, men o‘zimni juda adashgandek his qilyapman, go‘yo mening ko‘z yoshlarim va iltijo‘rim eshitilmayapti. Boshqa kimdir bunday his qilganmi?