E’timodimni amalga oshirishda qiyinchiliklar yuzaga kelmoqda
Assalomu alaykum, aziz birodarlar va opa-singillar. Sizlarga murojaat qilishimning sababi, biroz adashgan his qilyapman va maslahat yoki rag'batlarga chinakam muhtojman. Bu meni uzoq vaqtdan buyon tashvishga solgan. Men Islomga chuqur ishonaman va Allohga bo'lgan e'tiqodim ichimda haqiqiy va kuchli seziladi. Dinimiz haqida o'rganish va mulohaza qilish, hayot maqsadi va Allohning rahmati haqida o'ylash mening qalbimga chinakam tinchlik olib keladi. Ta'limotlar haqiqatan ham yuragimga tegiyapti. Lekin, ochiqchasini aytganda, ushbu e'tiqodni amalda ko'rsatishga kelganda, o'zimni kurashayotganimni his qilyapman. Masalan, namozni olaylik – bu bizning e'tiqodimizning asosi, Alloh bilan bevosita bog'lanish yo'limiz ekanini bilaman, lekin uzoq vaqt davomida barqaror bo'la olmayapman. Ba'zi kunlar namoz o'qiyman, boshqalarida esa qoldiraman va o'zimda bo'lishi kerak bo'lgan intizom va motivatsiyani yetarlicha topa olmayapman. Bu juda chalkash holat, chunki mening imonim haqiqiy tuyuladi va men haqiqiy e'tiqodning tabiiy ravishda yaxshi amallarga olib borishi kerakligini bilaman. His qilganim va qilganim o'rtasidagi bu bo'shliq meni aybdor va noaniq his qildiradi. Men namozni shunchaki boshqa bir vazifa sifatida his qilishni istamayman; men Alloh bilan o'sha bog'lanishni chin dildan istashni xohlayman, u kunimning eng muhim qismiga aylanadi. Kimdir shunga o'xshash narsaga duch kelganmi? Qalbdagi e'tiqod va kundalik amallaringiz o'rtasidagi bo'shliqni qanday to'ldirdingiz? Har qanday maslahat yoki umumiy tajribalar menga juda katta ma'no anglatadi.