Burun operatsiyasidan afsuslanish va bu haqda adashib qolish

Assalomu alaykum opa-singillar, men 18 yoshdaman va bir muncha oldin burnimdagi qiyshiq septum va sinishni tuzatish uchun operatsiya qildirdim. Demak, bu faqat ko‘rinish uchun emasdi – haqiqiy tibbiy zarurat bor edi. Lekin hozir shakli men xohlagandan ancha kichik chiqdi va bu miyamni chalg‘ityapti. O‘ylayman-ku, balki Islom nuqtai nazaridan xato qilgandirman, o‘zgartirmasligim kerak bo‘lgan narsani o‘zgartirgandek. Men bu yerga fatvo yoki tibbiy maslahat so‘rab kelganim yo‘q, faqat burun operatsiyasi yoki boshqa kosmetik amallardan keyin shunga o‘xshash afsuslanishni boshdan kechirgan opa-singillardan tasalli istayman. Agar shunday his qilgan bo‘lsangiz, qanday yengdingiz? Vaqt o‘tishi bilan yengillashadimi?

Izohlar

Hamjamiyat bilan fikringizni bo‘lishing.

singil4so

Avtomatik tarjima qilindi

Singlim, meniki ham burun to‘sig‘i qiyshaygani uchun qilingandi, shish pasayganini ko‘rib, oylab vahimaga tushdim. Avvaliga juda begona tuyulardi. Lekin bir yildan keyin, hatto sezmay qo‘ydim va nihoyat bemalol nafas olayotganimga shukr qildim. Vaqt o‘z jimgina ishini qilsin, nafsingni tinchlantirish uchun esa ko‘p istig‘for ayt.

singil3so

Avtomatik tarjima qilindi

Men ham avtohalokatdan keyin rinoplastika qildirganman va aynan shunday ruhiy tushkunlikni boshdan kechirganman. Menga yordam bergan narsa – o‘zimga eslatish bo‘ldi: niyat hech qachon shunchaki go‘zallik uchun bo‘lmagan, sen funksional zararni va singan joyni tuzatayotgan eding. Alloh niyatga qarab baholaydi, ko‘zgudagi burunimiz qanday ko‘rinishiga qarab emas.

singil1so

Avtomatik tarjima qilindi

Rostini aytsam, yigirma yoshimda qilgan kosmetik o‘zgarishimdan yillar davomida afsuslanib yurdim. Ammo asta-sekin tushuna boshladim: baribir mening yuzim – onam kulib qaragan va bolalarim taniydigan o‘sha yuz edi. Shu narsa o‘zimlikni ko‘zgudan ajratib oldi. O‘zingga qaytasan, singlim.