Bu yil 30 yoshga to‘ldim, va yigirmalarimni qayg‘u, yolg‘izlik va uzilgan aloqalar o‘g‘irlab ketganday his qilaman
Bismillah, shunchaki yuragimni bo‘shatishim kerak. Bu yil 30 ga keldim, va nimadir qurganman deb o‘ylash o‘rniga, ezilgan, past va hamma mensiz oldinga ketib qolganday his qilyapman. 14 yil oldin tibbiyot o‘qish uchun Yevropaga keldim va shundan beri yolg‘izman. Qayerdadir yo‘lda, qayg‘u, yolg‘izlik va uzilish hissi meni butunlay yutib yubordi. Sekin-asta o‘zimni boshqarish yoki to‘g‘ri o‘ylash qobiliyatimni yo‘qotdim. Tibbiyotni tashlab, boshqa sohaga o‘tdim. Hozir 30 da, hali bakalavrni bitirmadim. Faqat oxirgi loyiham qoldi, lekin ba'zi kunlar yotoqdan turishning o‘zi tog‘ga chiqishday tuyuladi. Deyarli do‘stlarim yo‘q. Har doim chin dildan, g‘amxo‘r do‘stlikni xohlaganman, lekin topgan aloqalarim asosan yolg‘izligim va zaifligimni sezib, uni menga qarshi ishlatgan erkaklar bilan bo‘ldi. Allaqachon charchagan, tushkun va har qanday mehribonlikka och edim, shuning uchun odatda hech qachon qabul qilmaydigan narsalarga chidadim. Bir uzoq masofali munosabat meni butunlay sindirdi. U hissiyotlarim bilan o‘ynadi, meni xijolat qildi, emotsional ochligimdan oziqlandi, va men uni kechirib, qayta-qayta orqaga qaytdim. Bir marta u menga: "Agar xohlasam, hayotingni buzib tashlashim mumkin," dedi. Keyinchalik, nihoyat uning zaharliligidan uzoqlashganimdan so‘ng, u meni xafa qilgan fikrini kulib yubordi: "Senga namoz o‘qima dedimmi? Biz bunchalik uzoq yashasak, hayotingni qanday buzardim?" Yevropada tartibli, imon markazli hayot kechirishga yillar sarflagan edim. Bu tajriba ichimdagi bir narsani chuqur silkitdi. Ruhiy jihatdan qattiq qiynalgan bir vaqtda toyilib ketdim, lekin o‘shandan beri axloqiy kompasimni to‘g‘rilash, imonimni, iffatimni va qanday tarbiyalanganimni himoya qilish ustida ishlayapman. Islomiy nikoh guruhlarini ham sinab ko‘rdim, jiddiy niyatlar bilan turmush qidirish boshqacha bo‘ladi deb umid qilib. Buning o‘rniga, din va nikohning hurmatli qoplamasi ostida zavq, nazorat yoki jismoniy narsalarni xohlayotganday tuyulgan erkaklar bilan uchrashishda davom etdim. Ba'zilari yillar davomida oddiy yoki yaqin munosabatlarda bo‘lib, birdan "pok" xotin xohlardi, o‘zlari esa o‘sha standartga amal qilmasligi aniq edi. Kimningdir vaqtinchalik sinovidan o‘tishdan juda charchadim. Og‘riqli tomoni shundaki, bu romantik munosabatlardan ancha oldin boshlanadi. O‘sib ulg‘ayganimda chindan sevilganimni hech eslay olmayman. Akam, ehtimol, sevgisidan hech shubhalanmagan yagona odam bo‘lgan. Ota-onam bilan munosabatim keyinchalik iliqlashdi, lekin bolaligimda onamga ko‘rinmasday his qilardim, otam esa ko‘proq o‘z mavqei va odamlar nima deb o‘ylashiga e'tibor qaratganday edi. Endi ota-onam qariyapti, faqat bitta aka-ukam bor, va oxir-oqibatda menda bo‘lgan oz sonli odamlarni yo‘qotishdan dahshatda qo‘rqaman. Atrofga qarayman va odamlarning erlari, xotinlari, bolalari, oilalari va yaqinlari bilan oddiy hayot kechirayotganini ko‘raman. Men esa, o‘zimcha parchalanib ketyapman. Ko‘chada yurib, avtobus bekatida, supermarketda yig‘layman. Ba'zan yotoqdan zo‘rg‘a chiqaman. Emotsional jihatdan o‘rta joyni topa olmayman: bir kun o‘zimni yuqorida va hammasini qayta qura olamanday his qilaman, keyin kunlar davomida butunlay pastga tushaman. Odamlar yolg‘izlik haqida u o‘tkinchi tuyg‘uday gapirishadi. Men uchun esa, bu hayotimning andazasi bo‘ldi-o‘smirlik yillarimdan, chet elga ko‘chib o‘tishimdan va kattalikka qadar. Boshqa mamlakatga ko‘chish faqat uni chuqurroq va qiyinroq qildi. Men 30 dadman va o‘zimni yolg‘iz ko‘tarib yurishdan charchadim. Birov menga "30 hali yosh" deb aytishi kerak emas. Bu mantiqan tushunaman. Bilmadigim narsa-shuncha yillar davomida chinakam yashash o‘rniga shunchaki omon qolishdan keyin qanday qayta boshlashni bilmayapman-darajamni tugatishni, ishlash qobiliyatimni qaytarishni, sog‘lom do‘stliklar qurishni, zaiflikdan ov qiladigan odamlardan himoyalanishni va qandaydir tarzda sevgi va ayidlik hali ham men uchun mumkin ekanligiga ishonishni. Men shunchaki charchadim. Rostdan, qayerdan boshlashni bilmayman. Alloh oson qilsin.