Oila muammolari haqida o'ylar
Assalomu alaykum, hammaga. Men ko'plab o'xshash munozaralarni payqadim, shuning uchun men sehrli yechim izlamayapman-shunchaki yuragimdagi og'irlikni yengillashtirish uchun baham ko'rmoqchiman, chunki menga ishonadigan hech kim yo'q. Agar yaqin kishiga aytganimda, ogibatlar dahshatli bo'lar edi. Men pokistonlik yigitman, Buyuk Britaniyada shifokor bo'lib ishlayman. Esim boricha, ota-onam menga va mening aka-ukalarimga qattiq munosabatda bo'lishgan-jismonan, so'z bilan, aqliy va hissiy jihatdan. Yoshroq bo'lganimda, men yaxshi bo'lishga va ularni rohatlantirishga harakat qildim, lekin ular meni doimo tengdoshlarim bilan solishtirar, ularning qanchalik yaxshi ekanligini ta'kidlar edilar. Ular meni doimo pastga tushirar edilar. Ular buning sababini qarindoshlarimizning muvaffaqiyatga erishishimizni xohlamasligi deb da'vo qilishgan va ular bu fikrni rad etishga harakat qilishgan… bu meni hayratda qoldirdi-kimsani kamsitish ularni rivojlantirishga qanday yordam beradi? Ular menga hamma qarorlarni qabul qilishdi: nima yeyishim, nima kiyishim, maktabda qanday fanlarni o'qishim, qaysi universitetga borishim va albatta, men shifokor bo'lishim kerak edi. Hech qanday muhokama bo'lmadi; faqat buyruqlar edi. 'Siz tibbiyotni o'rganasiz,' dedilar, universitetga ariza to'ldirdilar va menga imzo chekish uchun olib kelishdi. Otam 'imzo chek' deb baqirib turdi, men esa bu nima uchun ekanligini so'raganimda, onam baqira boshladi: 'o'tir va muvaffaqiyatsiz bo'l… sizda muvaffaqiyatga qiziqish yo'q'. Ularning nuqtai nazaridan, ular meni kiyintirdilar, ovqatlantirdilar, pul sarfladilar va ma'limot berishdi, bu esa ularga hamma narsada imtiyoz beradi deb o'ylashadi. Endi, men ularni hurmat qilishda qiynalaman. Ularning so'zlari va fikrlari menga muhim emas va men kuchga ega ekanligimni his qilaman. Ayni kun, onam menga otish uchun shippakni olganda, men unga qarshi turdim va 'Men bilan urma,' dedim, to'g'ridan-to'g'ri uning yuziga. Hayratda qolgan holda, u ular menga hamma narsani qilganini va men shunday qilayotganim haqida g'azablandi. Uning da'volaridan biri: 'Siz hech qanday narsa uchun bir rupiya ham to'lamadingiz' (men endi otam menga olgan har qanday narsani bank orqali pul yuborib qaytaraman). Men bunga javoban shunday dedim: 'Bu o'zingiz uchun edi'-ha, men uni qaytardim. Oldin pulim yo'q edi, chunki ishim yo'q edi, aks holda men ham to'lagan bo'lardim. Mening so'zlarim: 'Agar o'shanda pulim bo'lganida, men uni sizning yuzingizga otgan bo'lardim.' Endi u xafa va uy muhitini buzdi, hech kim bilan yaxshi gaplashmayapti. Qisqasi, men uydan chiqib ketdim. Lekin endi ular men ular bilan gaplashmasligimdek harakat qilishadi. Ular bularning hammasi mening yaxshiligim uchun ekanligiga ishonishadi. Ota-onam bilan deyarli o'ttiz yil o'tgach, men uylanmaslikka va albatta farzand ko'rmaslikka qaror qildim. Oila shunday bo'lishi kerakmi? Ota yoki ota-ona bo'lish shuni anglatadimi? Men oila qurmaslikni tanladim, bu mening farzandlarim menga hurmatsizlik qilishidan qo'rqganim uchun emas (ota-onam aytadiki, agar men ularga hurmatsizlik qilsam, bu menga qaytadi), balki men ota-onamga o'xshab ketishimdan va farzandlarimga ularga sarflagan pulimni ularning huquqi o'rniga minnatdorchilik (ihson) deb aytishimdan qo'rqganim uchun. Mening fikrlarim haqida o'z fikrlaringizni baham ko'rishingiz mumkin. Tinglaganingiz uchun rahmat-bu ko'kragimdagi og'irlikni ancha yengillashtirdi. Alloh sizlarni yaxshi salomatlik va farovonlik bilan mukofotlasin. Alloh bizga zaiflarga, farzandlarimizga mehribon bo'lish qobiliyatini bersin va bizni zo'ravonlik va adolatsizlikdan himoya qilsin. Jazok Allohu Xayron.