Iltimos, Kasal va Nogironlarga Sabr-Taqat Haqida Maʼruza Qilishni Toʻxtating

Assalomu alaykum, nogironlik yoki jiddiy kasalliklar bilan kurashayotgan aka-ukalarimning postlarini koʻrib qolaman, ular shunchaki yupatuv izlaydilar. Lekin ularga rahm-shafqat oʻrniga, “Sabrliroq boʻl” yoki “Siz bu dunyoga juda berilib ketgansiz” kabi gaplar bilan murojaat qilishadi. Hattoki, baʼzilari: “Agar men sizning oʻrningizda boʻlsam, hech qachon shikoyat qilmasdim. Faqat sabr qilardim”, deyishadi. Keling, rostini aytaylik – agar oʻzingiz nogironlik yoki surunkali kasallikni boshdan kechirmagan boʻlsangiz, bu qanchalik ogʻir ekanini chinakamiga tushunmaysiz. Ogʻriq, cheklovlar, qoʻrquv va kunlik kurashlarga duchor boʻlmaganingizda gapirish juda oson. Oʻzimda ham sogʻliq bilan bogʻliq muammo bor, shuning uchun qiyinroq ahvoldagi kimsaga qarab, dunyoni juda sevib qoʻyganligingizni yoki shunchaki sabr qilib, zaif boʻlmaslik kerakligingizni ayta olmayman. Bu mehribonlik ham, foydali maslahat ham emas. Baʼzi odamlar sinovdan oʻtmaganliklari sababli oʻzlarini taqvodorroqdek tutishadi – bu kibrdir. Alloh sizni sinagunicha, qanday bardosh berishingizni bilolmaysiz. Koʻpchilik oʻzlarini kuchli deb tasavvur qiladi, lekin ogʻir kasallik yoki nogironlikning ogʻirligi koʻpincha ular tasavvur qilganidan ham ogʻirroq. Sabr muhim, lekin rahm-shafqat ham shunday. Kimdir azob chekayotgan boʻlsa, ularga iliqlik koʻrsating, duoda boʻling va yonlarida boʻling. Har kimga vaʼz kerak emas. Agar ularning dardini chinakamiga tushuna olmasangiz, oʻzingizni tushunayotgandek koʻrsatmang.