Hayot haqiqatan ham shunday bo‘lishi kerakmi?

Assalomu alaykum, hammaga. O‘zimni juda amaldor musulmon deb atamayman. Ba’zida namoz o‘qishga ulguraman, boshqa paytlarda ishim xalaqit beradi yoki shunchaki unutib qo‘yaman. Dinimni yaxshilamoqchiman, lekin Alloh mendan rozi emasdek tuyuladi. Oldinlari besh vaqt namozni va tahajjudni o‘qigan paytlarim bo‘lgan, ammo qiyin kunlar va to‘satdan sinovlarga duch kelgach, uzoqlashib qoldim. Qur’onga qo‘l tegizishga ham, namoz o‘qishga ham o‘zimni majburlay olmadim. Hozir namozga, Qur’onga va Allohga qaytishga harakat qilyapman, lekin bu ish bermayapti. Hayotim ilk kundanoq pastga qarab ketayotganga o‘xshaydi. Har bir kun og‘ir va ma’nosiz tuyuladi, ammo yillar o‘tib ortga qarasam, o‘sha kunni qayta boshdan kechirishni istayman, chunki bugungi kun undan ham battar. Ota-onam ajrashishdi, bizneslarim birin-ketin barbod bo‘ldi, chet elda o‘qish uchun ketolmadim va meni doimiy stressga soladigan, hech qanday qoniqish bermaydigan ishda qotib qoldim. Doim o‘z biznesimni yuritishni orzu qilardim, lekin bu hech amalga oshmadi. Boshqa tomondan, Islomga amal qilmaydigan, ichkilik, zino, aldash va yolg‘on gapirish kabi harom ishlar bilan shug‘ullanadigan odamlar hamma narsani tayyor holda olayotganga o‘xshaydi. Men esa gunohlardan saqlanishga harakat qilsam-da, biznesimga birorta ham mijoz jalb qila olmayapman. Sizlardan chin dildan maslahat so‘rayman, birodarlar va opa-singillar. Hayotda shu bosqichga yetishishingizga nima yordam berdi? Men nimani noto‘g‘ri qilyapman?