Nega Mening Duolarim Ijobat Bo‘lmayapti?

Assalamu alaikum wa rahmatullahi wa barakatuh, aziz birodarlar va opa-singillar, Bu xatni og‘ir yurak bilan yozyapman, o‘zimni butunlay yo‘qolgan va oldinga yo‘l qolmagandek his qilyapman. Har kun shunchaki kun o‘tkazish bilan o‘tadi, ichim butunlay qotib qolgan. Men o‘ttizning boshlaridagi erkakman, hayotim hech oson bo‘lmagan. Ota-onam men kichikligimda ajrashgan, opa-singillarim bilan onamiz qo‘lida katta bo‘lganmiz, onam esa ruhiy jihatdan ancha qiynalgan. Katta farzand sifatida, yoshligimdan uyning erkagi bo‘lishga majbur bo‘ldim. Qarindoshlarimiz ajrimdan so‘ng-hatto otamiz tashlab ketgan bo‘lsa-da-madaniy uyat tufayli bizdan uzoqlashdi. Shuning uchun bolaligim va o‘smirlik yillarim juda og‘ir kechdi. Doim o‘zimning baxtli, sog‘lom oilamni qurishni orzu qilardim-nihoyat dam olib, o‘zimni xavfsiz his qiladigan, shunchaki ishlab qolmaydigan joy. Lekin sinovlar davom etmoqda. Yetti yildan ortiq vaqt davomida, nihoyat ishim va moliyam barqarorlashgach, turmush qurishga harakat qilib kelaman. Va bora-bora muvaffaqiyatsizliklar ketma-ket. Menga yoqqan ayollar menga qiziqmaydi. Oilaviy takliflar, do‘stlar orqali yoki oddiy hayotda tanishish bo‘lsin, jismoniy standartlarga-bo‘y yoki ko‘rinishga to‘g‘ri kelmasligim sababli doim rad javobi eshitaman. Ko‘p hollarda, gapirish imkoniyati ham berilmaydi; suratimni ko‘rishlari bilanoq, javob "yo‘q" bo‘ladi. Hozirgacha yuzdan ortiq taklif bo‘ldi. Ilovalarni, yangi joylarni, sayohatlarni sinab ko‘rdim… hech narsa ish bermadi. Boshqa tarafdan, menga uchrashishga rozi opa-singillar ko‘pincha o‘zim bardosh berolmaydigan yuklarni ko‘tarib kelishadi: oldingi nikohdan og‘ir jarohatlar, davolanmagan ruhiy muammolar yoki mendan butunlay ta’minotchi bo‘lishni kutib, uzoq masofaga ko‘chishni talab qilishadi. Go‘zal ko‘rinmaganim uchun menga hech qachon adolatli imkon berilmayotgandek tuyuladi. Erkak sifatida bu meni butunlay sindiryapti. Har kuni yig‘layman. Barcha birodarlarim va opa-singillarim uylangan, baxtli. Menda nafas olish uchun bir lahza ham bo‘lmagan. Yaqin do‘stlarim ham qolmadi, chunki hamma o‘z uylangan hayotiga sho‘ng‘ib ketgan. Allohga kechayu kunduz duo qilaman, odam bo‘lishga, qo‘limdan kelgancha boshqalarga yordam berishga harakat qilaman. Lekin charchadim. Yillardagi omadsizliklar ishonchimni yerga urdi, shubhalarga to‘ldirdi. Mehribon nikoh qura olishga umidim qolmadi. Hech qachon munosabatda bo‘lmaganman yoki oddiy tanishuv bosqichidan o‘tmaganman. Endi hatto takliflar ham quridi, chunki hech kimda tanishtirishga odam qolmadi. Nafsni yengish kundan kunga qiyinlashyapti. O‘zimga savol beraman: nega Alloh duolarimga javob bermayapti? Shu qadar hissiyotlimanki-do‘stlarni oilalari bilan ko‘rsam, yig‘lab yuboraman. Har xil duolarni qildim, Umraga borib Ka’bada ibodat qildim, boshqalardan u yerda men uchun duo qilishni so‘radim. Hali hech eshiklari ochilmadi, faqat ko‘ngil qolishlar. Ustiga, oilam meni ayblaydi, yoshroq uylanishim kerak edi, deyishadi. Lekin qanday qilib? Oilam notinchlikda edi, karyeram yo‘q edi, katta farzand sifatida onamga g‘amxo‘rlik qilishim kerak edi-u paytda buni kim qilardi? Adashib qoldim. Gunoh va achchiqlanish tomon sirpanib borayotganimni his qilaman. Hatto terapiyaga ham bordim, lekin eshitganim faqat "taqdiringga rozi bo‘lib, baxtli bo‘l" degan gap bo‘ldi. Bu holatda nima qilishim kerak? Iltimos, har qanday maslahat men uchun katta ahamiyatga ega. Jazakum Allohu xayran.