Men hech qachon bomdodni qoldirmayman, lekin boshqa namozlarni kechiktirayapman

Rostdan ham qiynalyapman va o‘zimni qandaydir tiqilib qolgandek his qilyapman. Namoz jadvalimni to‘g‘rilashni chin dildan xohlayman, lekin namoz vaqti kelganda, dangasalik yoki ikkilanish bilan kurashaman. Ba’zida o‘zimga o‘zim: “Agar xo‘jayinim qo‘ng‘iroq qilsa, darhol ko‘tarardim. Xo‘sh, nega Alloh meni namozga chaqirganda, kechirim va rahmat va Un yaqinlashish imkonini taklif qilganda, turish shunchalik og‘ir tuyuladi?” deb o‘ylayman. Va bu fikr ochig‘i, ichimni achchiq qiladi. Qizig‘i shundaki, namoz o‘qigach, u og‘ir yoki yoqimsiz bo‘lib tuyulmaydi. Aslida buning aksi – Yaratganim bilan suhbat qurayotgandek his qilaman va odatda keyin yengil tortaman. Ammo vaqti kelganda, ichimda biron narsa meni turishga va namoz o‘qishga to‘sqinlik qiladi. Bomdod – men aniq vaqtida o‘qiydigan yagona namoz – tom ma’noda har bir bomdodni. Lekin peshin, asr, shom va xuftonga kelsak, ko‘pincha kechiktiraman, ba’zida esa umuman o‘tkazib yuboraman. (Esdan chiqaraman emas, balki kechiktiraverishga o‘xshaydi.) Reja kitoblari, budilniklar, namoz ilovalari, eslatmalarni sinab ko‘rdim… lekin hech biri haqiqiy yordam bermayotganga o‘xshaydi. Muammo vaqtlarni bilmasligimda emas – bilaman. Va namozni yoqtirmasligimda ham emas – u beradigan tinchlikni chin dildan sevaman. Men shunchaki bu tsiklda qolib ketdim va ba’zida o‘zimdan hafsalam pir bo‘ladi. O‘zimni va imonimni tushkunlikka solayotgandek his qilishni davom ettirishni xohlamayman. Boshqalar ham buni boshdan kechirganmi? Budilnik va eslatmalar yetarli bo‘lmaganda, namozda barqaror bo‘lishga sizga nima yordam berdi? Tanqid uchun emasman – samimiy ravishda buni tuzatmoqchiman, in shaa Alloh.