Kollej vasvasalari Alloh bilan aloqamni qanday zaiflashtirdi

Assalomu alaykum hammaga, men adashib qoldim va shunchaki yurakni bo‘shatish kerak. Ikki yil oldin universitet uchun Shtatlarga kelganimdan beri, imonim sinyapti. O‘zimni deyarli tanimay qolaman. Nafs bilan kurash meni yeb bitirayapti-xotinim bo‘lsa edi deb orzu qilaveraman, hatto nikohsiz munosabat barakasizligini bilsam ham. O‘zimni butunlay firibgardek his qilaman, chunki bu noto‘g‘ri deb o‘zimga aytaman-u, rostini aytsam, agar imkon bo‘lsa, ehtimol darrov sakrab tushardim. Buni ovoz chiqarib aytish qiyin. Bir necha marta zino qildim, va o‘shandan beri hamma narsa pastga ketdi. Nigohimni ham to‘g‘ri nazorat qila olmayman. Kuniga bir necha marta o‘zimni qoniqtirishga tushaman, va uyat meni namozni tark qilishga majbur qildi. Bilaman, hech qanday bahona yo‘q, va o‘zimning bu holimdan nafratlanaman. Ro‘za tutishga urindim, hatto har kuni tutdim, bu nafsni jilovlar deb umid qilib, lekin iftordan keyin yana qayta sirpanib ketardim. Hech qanday umid yo‘qdek tuyuladi. Qamalib qoldim: yolg‘iz qolsam, yolg‘izlik va baxtsizlik hissi bosadi, tashqariga chiqsam, vasvasa yuzimga tashlanadi. Nikoh hozircha mumkin emas-maktabda taxminan ikki yil qoldi, va kech boshlanganligi uni yanada uzoqdek his qildiradi. Ba'zan o‘ylayman, Alloh meni jazolayaptimi yoki yaxshi musulmon bo‘lish imkonini butunlay buzib qo‘ydimmi. Uning rahmati kengligini bilaman, lekin hissiy jihatdan, butunlay charchaganman. Hatto kampusdagi Islomiy guruhga qo‘shildim, lekin u imonni kuchaytirishdan ko‘ra ko‘proq tanishuv sahnasiga o‘xshadi-ehtimol bu mening xolos tajribamdir. Men rahm-shafqat izlamayman; bilaman, gunoh qilyapman. Buni boshdan kechirganlardan maslahat so‘rayman. Qanday qilib ozod bo‘ldingiz? Alloh bilan eng pastga tushgandan keyin qanday qayta bog‘landingiz? Bu dunyoni shu holimda tark qilishni xohlamayman.