Boshidagi bir lahza meni Allohga qaytargani

Bomdod vaqti edi, taxminan ertalab soat 5. Men bema’ni telefonda vaqt o‘tkazayotgan edim va onamning xonadan chiqayotganini eshitdim. Tezda telefonimni chetga surdim va o‘ylay boshladim: "Iltimos, erta uxlashim kerak edi. O‘qishim kerak edi". Lekin, namoz o‘qish haqida o‘ylash ham aqlimga kelmadi. Ko‘zim stoldagi Qur’onga tushdi va birdanigina yig‘lay boshladim. So‘nggi qiyinliklar va sinovlar boshimda aylana boshladi va shu fikr paydo bo‘ldi: "Agar Alloh haqiqatan bor bo‘lsa, meni bu azobdan o‘tkazmasdi". Birinchi marta aqlim butunlay jim bo‘lib qoldi. Bir muddat chin yurakdan yig‘ladim, keyin Qur’onni olib samimiy duo qildim: "Ey Alloh, agar Sen meni eshitsang, menga biror belgi – har qanday belgi – ko‘rsatgin va meni O‘zingga qaytargin". Qur’onni ushlab, bu aqlga sig‘mas tuyulishi mumkin, lekin qalbimda bir titroq sezdim. Ko‘zlarimni yumdim, Qur’onni ochdim va u to‘g‘ridan-to‘g‘ri Tavba surasiga – Tavba bobiga ochildi. O‘sha bir soniyada har qanday yomon fikr va shubha yo‘qoldi. Bu erdagi saboq, aka-uka va opa-singillarim, shundaki, siz sinovga duch kelganingizda, bu Alloh sizni yoqtirmaydi yoki befarq degani emas. Bu Uning sizning imoningizni sinab, O‘ziga yaqinlashtirishi deganidir. Uning cheksiz rahmati uchun alhamdulillah.