Hindu ota-onam, iymonim va kelajakdagi turmushimni muvozanatlash: din qabul qilgan inson sifatida
Assalamu alaykum, aziz birodarlar va opa-singillar. Men Germaniyada o‘sgan hindistonlik musulmonman. Butun oilam hinduizmga ergashadi va ota-onam o‘z dinlari va meroslariga juda bog‘liq. Yillar davomidagi izlanishlardan so‘ng, ikki yil oldin Islomni qabul qildim – alhamdulillah. Bu yil boshida ota-onamga aytdim va bu katta janjallarga, uzoq vaqtlar ular men bilan deyarli gaplashmagan kunlarga olib keldi. Oxir-oqibat o‘zim alohida uyga ko‘chib chiqdim. Shunday bo‘lsa-da, ularga mehribon va yaxshi farzand bo‘lishga bor kuchim bilan harakat qildim. Alhamdulillah, hozir vaziyat yaxshiroq. Ular musulmon ekanligimni bilishadi, lekin buni chin dildan qabul qilmaydilar – biz shunchaki bu mavzuni chetlab o‘tamiz. Onam bilan aloqalarimiz yana yaqinlashdi va men ularni yoki oilamni yo‘qotishni aslo istamayman. Ammo dinimni jiddiy tutaman: kuniga besh vaqt namoz o‘qiyman. Ota-onamga uyda namoz o‘qishimni atayin ko‘z-ko‘z qilmaslikka va’da berganman, tinchlikni saqlash uchun. Uyda bemalol ibodat qilaman. Mening birinchi tashvishim: Islomda musulmon bo‘lmagan ota-onalar bilan aloqani saqlash va diniy vazifalarni tashlab qo‘yish o‘rtasidagi chegara qayerdan o‘tadi? Masalan, ularnikiga borganimda, ba’zan namozni kechiktirib yoki jamlab o‘qiyman, chunki ularning uyida namoz o‘qishdan qo‘rqaman. Din qabul qilgan odam nima qilishi kerak? Oila tashvishlari sababli namozni e’tiborsiz qoldirishni xohlamayman, lekin qayta tiklagan munosabatlarimizni ham buzishni istamayman. Yana kattaroq xavotirim turmush qurish haqida. Amal qiladigan musulmon opa-singil bilan oila qurishni va musulmon oila muhitini yaratishni orzu qilaman. Ammo ota-onam menga Nikoh yoki islomiy oila hayotini xohlamaydilar. Ertami-kechmi ular qabul qilishga majbur bo‘ladilar – inshaAllah – xotinim musulmon bo‘lishini va bolalarim Islomda ulg‘ayishini. Bilaman, ularni butunlay hafsalasiz qilishdan qochib bo‘lmaydi. Maqsadim iymonimni qurbon qilmasdan keraksiz dramani oldini olish. Lekin kelajakdagi xotinimga nisbatan nohaqlik qilishdan xavotirlanaman. U qiyin vaziyatga qadam qo‘yadi. Men hech qachon “Ota-onamning yonida bunday qilma”, yoki “Buni yashir, onam xafa bo‘ladi”, deb takrorlaydigan erga aylanib qolishni xohlamayman. Uning Islomini oilam bilan tinchlik uchun siqib chiqarishga majbur qilishni istamayman. Ba’zan hatto bu narsa kim bilan turmush qurishimni belgilashi kerakmi deb o‘ylayman. Masalan, din qabul qilganlarni tushunadigan yoki shunga o‘xshash tarixga ega insonni qidirishim kerakmi? Yoki – va bu haqda o‘ylash menga noqulaylik tug‘diradi – hijob kiymaydigan amal qiladigan opa-singil bilan turmush qurish osonroq bo‘ladimi, chunki uning iymoni boshida kamroq seziladi? Bunday fikrlarni o‘ylash noto‘g‘rimi, hatto amin emasman. Yana shubham bor: men xotinimga faqat yuk bo‘lib qolmaymanmi? Majburiyat olishdan oldin oilam haqida halol gaplashaman, lekin sodiq musulmon ayolni bu holatga tortish nohaqlik emasmi? Tubida, men shuni tushunishga harakat qilaman: qanday qilib yaxshi musulmon bo‘lib, Allohning buyruqlariga itoat qilib, hindu ota-onamga mehribon farzand va mustahkam er bo‘lib qolib, xotinimning islomiy huquqlarini ota-onamni xursand qilish uchun chetlab o‘tmaslik kerak? Ota-onaga g‘amxo‘rlik qilish Allohga bo‘lgan burchlarim yoki kelajakdagi xotinimning huquqlari bilan to‘qnashganda chegara qayerda? Va amalda, ota-onam Islomga qarshi bo‘lsa, qanday qilib muloyimlik bilan turmush, Nikoh va bolalar tomon yurish kerak? Men amaliyotimni yumshatish yoki oilani Allohdan ustun qo‘yish uchun bahona qidirayotganim yo‘q. Rostdan ham, hikmat bilan ishlarni boshqarishni, oilamni keraksiz yo‘qotmaslikni bilmoqchiman. Har qanday maslahat uchun JazakAllohu xayran – ayniqsa ulamolar, din qabul qilgan birodarlar yoki buni boshidan kechirganlardan.