Qiyinchiliklar uchun alhamdulillah

Tug‘ilganimdan beri otam meni o‘z o‘g‘li deb hisoblamasdi, chunki unga o‘xshamasdim. O‘n yoshimda meni maktab-internatga joyladi, keyingi o‘n besh yil davomida asosan maktablar, kollejlar va universitetlarda bo‘ldim. O‘sha davrda arzon ko‘cha taomlari bilan kun kechirardim, chunki pulimiz yo‘q edi va ko‘pincha och qolardim. Ozg‘in bo‘lib qoldim va hech kim menga kerakli darajada g‘amxo‘rlik qilmayotganini his qilardim. Hozir og‘ir kasallikka chalingan bo‘lishimdan qo‘rqaman va bu xotiralar yana yuzaga chiqmoqda. Onam ham hech qachon meni qo‘llab-quvvatlamadi; u dunyoviy mol-mulkka berilib ketgan edi. Men ularning yagona o‘g‘li edim, lekin ko‘pincha o‘zimni nafratlangan, e'tiborsiz va keraksiz his qilardim. O‘zimga savol beraman: Men nima noto‘g‘ri qildim? Nega bularning barchasini boshdan kechirdim? Nega hatto tug‘ildim? Otam shifokor edi. Boshim xiralashgani yoki charchaganimni aytsam, shunchaki "Bu anemiya", derdi, lekin meni hech qachon klinikaga olib bormas yoki tekshirtirmasdi. Uning menga umuman ahamiyat bermayotgandek tuyulardi. O‘smirlik chog‘imda ota-onamga juda muhtoj edim. Ularga ko‘p marta qo‘ng‘iroq qildim, lekin odatda javob berishmasdi. Muhim yillarda ular menga kerak edi, lekin ular yo‘q edi. G‘azabdaman. Otam va uning xotinidan nafratlanaman. Ular xudbin edi va menga eng kerak paytda pand berishdi. Chuqur og‘riq va nafratni ko‘tarib yuraman, lekin bu mening hayotimga qanchalik ta'sir qilganini e'tiborsiz qoldira olmayman. Shunga qaramay, Alloh hech bir jonni uning bardoshidan ortiq yuklamasligini eslashga harakat qilaman. Balki bu sinovlar meni kuchaytirish uchun bo‘lgandir. Shifo va kechirish qobiliyati uchun duo qilaman, garchi bu qiyin bo‘lsa ham.