Yurakdagi Kurash: Qayta-qayta Yiqilib, Chin Tavba Qilish

Assalomu alaykum, odamlar. So‘ngi paytlarda og‘ir bir narsa bilan kurashyapman va fikrlaringizga muhtojman. Xullas, shunday gunohlar borki, ularga qayta-qayta qoqilib ketaveraman. Ba’zilari ongsiz odatlar kabi - masalan, ijtimoiy tarmoqlarda soatlab o‘tirish yoki zikrdan chalg‘itadigan kuylarni xirgoyi qilish - ularga deyarli qarshilik ko‘rsatmayman. Boshqalari bilan qattiq kurashaman, lekin baribir sirpanib ketaman. Buni qilayotganimda noto‘g‘ri ekanini bilaman va Allohdan mag‘firat so‘rayman, lekin “qaytmayman” desam, ichi bo‘sh tuyuladi, chunki rostini aytsam, ehtimol yana qaytaman. Bunga rozi bo‘lganimdan emas, lekin o‘zimga ishonmayman... Yuragim biladiki, chin tavba - bu pushaymonlik, mag‘firat so‘rash va gunohni qat’iy tark etish. Ammo oxirgi qism meni qiynaydi. Agar ich-ichingdan yana adashishingni bilsang, chindan ham samimiy bo‘la olasanmi? Haqiqiy qat’iyat yo‘q holda doim Allohning rahmatini so‘rab, ikkiyuzlamachi bo‘lishni istamayman. Balki, asl maqsad ham shudir - har safar Unqa qaytib borish, yuragim kuchayib, gunoh ta’sirini yo‘qotadi degan umidda. Men bu yerda fiqh hukmlarini so‘ramayapman. Ko‘proq shu chigal sikldagi ruhiy holat qanday bo‘ladi? O‘z zaifligingni bilgan holda tavbani qanday yurakdan qilish mumkin? Samimiylik hech qachon qaytmaslikka mutlaq ishonchni talab qiladimi - yoki siniq holda, faqat zaif harakatlaring va Uning cheksiz rahmati bilan kelish ham yaxshimi? Har qanday hikmat uchun jazakumullohu xayran.