Yalnız ve Depresif Hissediyorum

Esselamu aleykum. Kimseyle, kendi ailemle bile gerçek bir bağ kuramadığını hisseden genç bir adamım. Geçenlerde devlet tıp fakültesine girmek için gereken tıp fakültesi giriş sınavını geçemedim. Şimdi bir yıl daha çalışmam gerekiyor. Başarısızlığım yüzünden annem bana karşı gerçekten soğuk ve sert davranıyor. Zaten önceden de sözlü olarak inciticiydi ama şimdi daha da kötüleşti. Tepki vermemek için elimden geleni yapıyorum. Elhamdülillah kendi odam var ama yanımdan geçerken bile bana attığı bakışa katlanmak çok zor. Çok çalışıyorum, elimden geleni yapıyorum, hatta denemelerde iyi notlar alıyorum ama bu yine de onu mutlu etmeye ya da kalbini yumuşatmaya yetmiyor. Bir de küçük kardeşim var. Benden nefret ediyor ve hiçbir sebep yokken iğrenç olduğumu düşünüyor. Ona dokunmamı bile sevmiyor, sarılmamı hiç sevmiyor. Bir de babam var. Farklı görüşlerimiz var ve her zaman aynı fikirde olmuyoruz. Ondan nefret ettiğimden değil-ailemdeki hiç kimseden nefret etmiyorum. Sadece ona sorunlarımı anlatırsam, nafile namaz kıl, gece namazı kıl, teheccüd kıl, Kur'an oku, o zaman yalnız ya da depresif hissetmezsin diyecek. Ama bu sorunlarımı çözmeye gerçekten yardımcı olmuyor. İnsanlar sosyal varlıklar; gerçek bağa, sevgiye, etkileşime ve gerçek iletişime ihtiyacımız var. Beş vakit namazı kılmak ve büyük günahlardan uzak durmak için elimden geleni yapıyorum. Ramazan'da oruç tutuyorum ve ders çalışmamın oruç tutmamı engellemesine asla izin vermiyorum. Kur'an ve sünnete doğru akaid ile uymaya çalışıyorum ama dürüst söyle: daha fazla ibadet, daha fazla namaz, daha fazla Kur'an okumak gerçekten çözüm mü? Her gün on saat ya da daha fazla ders çalışmam gerekiyor, o yüzden o kadar ekstra namaz kılmaya vakit bulamıyorum. Hiç Müslüman arkadaşım yok-aslında hiç arkadaşım yok, hiç, sıfır. Enstitümde bile yok. Sadece gayrimüslimlerle çevriliyim. Birçok kez intihar düşüncelerim oldu ama cehennem ateşi korkusu beni durduruyor ve dürüst olmak gerekirse, bu kadar acınası ve anlamsız bir ölümle ölmek istemiyorum.