Her gün namazlarımı kaçırdığım için suçlu hissediyorum ama beni neyin engellediğini çözemiyorum

Selamun aleyküm, başka hiçbir yerde bulamadığım bir tavsiyeye ihtiyacım olduğu için yazıyorum, belki burada birileri yaşadıklarımı anlar diye düşündüm. 15 yaşında bir kızım ve durumum hiçbir yerde konuşulduğunu görmediğim bir şey. Küçükken, 6-8 yaşlarımdayken, aşırı dindardım. Niyetlerim o kadar saf, dinime sımsıkı bağlıydım ki. Her gün içten bir şekilde önemser, Allah'a bağlı hissederdim. Geriye dönüp bakınca imanımın ne kadar güçlü olduğuna şaşırıyorum - aslında bana pek öğretilmemişti, sadece temel şeyler, ama kendi kendime kalbime işlemiştim. Ailem o zamanki halimi bile bilmez. Sonra 8-9 yaşlarımda, YouTube'da Hz. Muhammed'in hayatıyla ilgili videolar izledikten sonra kuzenim bana doğru namaz kılmayı öğretti. İşte o zaman işler değişmeye başladı. Bir gün, durduk yere bir huzursuzluk hissettim. Duvarlarda gölgeler görüp endişeleniyor, hiçbir şeye odaklanamıyordum. Tuhaf, günahkar düşünceler aklımı kurcalamaya başladı. Daha da kötüleşti - namaz kılmak eziyet haline geldi. Etrafımda karanlık bir varlık hissederek oturur, gerçekte hiçbir şey olmasa da yoğunlaşamazdım. Sonra müthiş bir tembellik çöktü, ama ilk başta tembellik olduğunu bile anlamadım. Namaz kılmak çok ağır geliyordu. Hatta bazen düzgün bir başörtüsü yerine battaniye kullanırdım ve en sonunda tamamen bıraktım, her gün bir sürü namazı kaçırmaya başladım. Tuhaf olaylar arttı. Kulağımın dibinde yüksek fısıltılar, sesler duymaya başladım. Çocukken hayal gücüm çok zayıftı - kolay kolay görüntü canlandıramazdım, o yüzden bunun gerçek olduğunu biliyordum. Görüntüler gördüm: Bir keresinde büyük bir cinnin örtülü şekilde namaz kıldığını sanıp annem zannettim. Başka bir sefer, namaz kıyafeti gibi bir şeyin kendi kendine seccadeye düştüğünü gördüm. Kare fayanslı banyoda, özellikle ifadesi değişen ve bana bakan gözler, binlerce göz görüyordum, duş alırken ya da aynaya bakarken - beni dehşete düşürüyordu. Onlarla konuşmaya, cesur davranmaya çalıştım ama ailem hiçbir şey görmedi. Deli olmadığımı biliyordum çünkü akrabalar geldiğinde onlar da huzursuz oluyor, garip şeyler oluyordu. Yaşıtım misafirlerin çok korktuğu minicik bir banyo vardı, ama nedenini hiç öğrenemedim. Kendimi çok yalnız hissettim - evde kimseyle konuşamazdım ve çocukluğumdan beri her şeyi içime attım. Elhamdülillah, o evden taşındık ve beş yıldır hiçbir şey olmadı, ama namazlarımı ciddi şekilde etkiledi. Sayısız namaz kaçırdım ve bu kasıtlı değil - bir türlü kendimi ikna edemiyorum. Günlerce ağlayıp Allah'tan yardım ve bağışlanma diledim, çünkü bu bir ceza gibi geliyor. Ama ne yanlış yapmış olabilirim ki? Sadece bir çocuktum. Çok soyutlanmış hissediyorum. Bütün gün ağlayıp namaz kıyafetimle seccadede uyuyakaldığım zamanlar oldu, ama o bile işe yaramadı. Şimdi geri dönmeye utanıp suçluluk duyuyorum ve din böyle ağır hissettirmemeli. Hiç huzurlu bir namazım olmadı - sadece boşluk. O düşünceler otomatik olarak geri geliyor ve tekrar namazla yüzleşemeyecek kadar acı veriyor. Kayboldum, neredeyse vazgeçmek üzereyim. Yıllardır Allah'a yüreğimi döktüm. Babam doktoralı bir imam ama beni ciddiye almıyor, o yüzden ne kadar yalnız hissettiğimi tahmin edersiniz. İlk defa İslam'ı sorguluyorum ve bu çok acıtıyor. Suçluluk duyuyorum ama uzun zamandır sabrettim. Sadece bir insanım - böyle devam edemem. Bu bir ceza mı? Değilse, neden beni dinden uzaklaştırıyor? Burada anlattıklarım yaşadıklarımın sadece küçük bir kısmı. Sadece birinin bunun ne olduğunu açıklayabileceğini umuyorum. Okuyanlara cekallah hair.