İslam'a Bağlı Kalırken Zor Bir Babayla Başa Çıkmak

Selamun aleyküm millet. Ben yirmili yaşlarının sonunda, yıllarca koptuktan sonra İslam'la bağımı yeniden kurmaya çalışan bir Müslüman kardeşim. Bu yolculuğumdaki en büyük engellerden biri maalesef kendi babam oldu. Narsist gibi etiketleri gelişigüzel kullanmıyorum ama davranışları çoğu zaman kontrolcü, bencil ve birlikte yaşaması yorucu geliyor. Dış dünyaya karşı takva timsali-namazını vaktinde kılar, sürekli camiye gider, dinden sıkça bahseder, haramları işaret edip başkalarını düzeltmekte acelecidir. Hatta diğer Müslümanları yeterince çaba göstermedikleri için eleştirir, kimseden memnun olmaz. Ama işte asıl zorluk şu: Dini işine geldiği gibi kullanıyormuş gibi hissettirirken, ailesine davranışı bambaşka bir hikaye anlatıyor. En ufak şeylere öfkesi burnunda. Herhangi bir anlaşmazlık, hatta nazik bir öneri bile tartışma çıkarabilir ya da modunu düşürebilir. İşler istediği gibi gitmediğinde oldukça çocukça davranabiliyor. Sanki her aile toplantısı sonunda onun etrafında dönmek zorunda-güzel anlarda bile ortamı mahveden olumsuz bir yorum veya şikayet yapıştırıverir. Sırf baba olduğu için büyük saygı talep ediyor ama ilişkilerin iki yönlü olduğu gerçeğine kör gibi. Bu durum torunlarını bile etkiliyor. Ziyarete geldiklerinde, onlarla ilgilenmek yerine çoğu zaman telefonuna gömülüyor ya da camide uzun saatler geçiriyor. Sonra da onu sevmediklerinden şikayet ediyor. Açıkçası, küçükler bile tavrını fark etti ve etrafında olmaya pek hevesli değiller. Evde, en ağır yükü annem çekti. Evlilikleri boyunca sorumlulukların çoğunu o üstlendi-babamın evde yaptığı pek bir şey yok. Hafta sonları, camide namazlar arasında gezinirken saatlerce ortadan kaybolur. Elbette camiye gitmek güzel bir şey ama bu da yokluğunun başka bir bahanesi gibi geliyor. Namazını kılıp eve dönüp karısına yardım edebilir ya da ailesiyle olabilirdi, ama onun yerine uzak durup her şeyi başkalarına bırakıyor. Evdeyken de çoğunlukla telefonunda, misafir varken veya torunlarıyla bile. Annem için içim acıyor. Bu evliliğin onun zihinsel sağlığını yıprattığını düşünüyorum. On yıllardır onun öfkesi ve karakteriyle uğraşıyor-sürekli stresli, bitkin. Onunla birçok kez konuştum ama onu savunuyor, hafife alıyor ya da işlerin değişeceğini söylüyor. Hiçbir zaman gerçekten değişmiyor. Büyük abilerim kendi aileleriyle taşındılar. Yaş aldıkça onlar ve eşleri de benim anlattığım kalıpları görmeye başladı. Artık sadece benim “saygısız evlat” olmamla ilgili değil-diğer aile fertleri de onu yorucu buluyor. Hâlâ annemlerle yaşıyorum, tam zamanlı çalışıp para biriktiriyorum ve çıkmayı planlıyorum. Bu ortamdan fiziksel mesafeye ihtiyacım olduğunu fark ediyorum. Ve bu beni İslami endişeme getiriyor. İslam benden burada ne istiyor? Ebeveynlerin son derece yüksek bir statüsü olduğunu ve saygısızlığın ciddi bir günah olduğunu biliyorum. Ona hakaret etmek veya ilişkimi kesmek için izin aramıyorum-bunu istemiyorum. Ama babamı onurlandırmakla, hayatımı kontrol etmesine ve zihinsel sağlığıma zarar vermesine izin vermek arasındaki çizgi nerede? İslami olarak evden ayrılabilir, onunla geçirdiğim vakti sınırlayabilir, mantıksız taleplere hayır diyebilir, sinirlendiğinde ortamdan uzaklaşabilir ve net sınırlar koyabilir miyim-yine de iletişimi koparmadan ve saygılı kalarak? Ayrıca kırgınlıkla boğuşuyorum. Dualarımı yeniden öğrenirken ve daha iyi bir Müslüman olmaya çabalarken, bazen bana vaaz verdiğinde öfkeleniyorum, çünkü ailesine kötü davranırken dini kötüye kullandığını gördüm. İslam'ın onun kusurlarından sorumlu olmadığını biliyorum ve dini babamın versiyonundan ayırmaya çok çalışıyorum ama bu zor. Dış ibadete bu kadar bağlı biri, karısına, çocuklarına ve torunlarına nasıl davrandığı konusunda nasıl bu kadar farkındalıksız olabilir? Belki bunların bir kısmında yanılıyorumdur ya da İslami olarak düzeltmem gereken şeyler vardır-paylaşma sebeplerimden biri de bu. Babamdan nefret etmek ya da onu terk etmek istemiyorum. Sadece davranışlarının hayatımı yönetmesini istemiyorum ve onunla ilişkimin Allah'la olan ilişkimi mahvetmesini istemiyorum. Vereceğiniz nasihatler için Allah razı olsun.