Ngarasa Leungit Sanggeus Haji: Naha Kuring Teu Robah?

Salam alaikum, dulur-dulur. Kuring geus ngalongok loba tempat di internet, jeung saréréa terus ngomong yén tanda haji mabrur téh robahna kahirupan nu gedé sanggeusna. Nya, kuring geus curahkeun jiwa raga. Teu aya pacogrégan, teu pamer, ibadah satékah polah, ngajauhan sagala dosa nu bisa dijauhan. Kuring bener-bener ngarasa geus maksakeun diri nepi ka watesna (maksudna, teu sampurna, tapi kuring usaha nepi ka cape pisan). Ayeuna sanggeus haji, asa kawas kuring kajebak dina kabiasaan nu sarua baé. Kabiasaan-kabiasaan heubeul masih nempel. Kuring ménta ka Allah, utamana waktu di Arafah, sangkan dileungitkeun. Alhamdulillah, kuring hasil ngabenerkeun sikap teu hormat ka kolot jeung éta pikiran-pikiran sedih nu beurat, tapi salian ti éta? Sagalana asa teu robah. Kuring teu bisa miceun sieun yén kuring kumaha-kumaha dipisahkeun tina kanyaah Allah ayeuna. Punten, ulah ngan saukur ngomong 'tobat' atawa 'percaya kana rahmat-Na'-kuring geus ngulangan éta sababaraha kali. Tapi nyobaan deui jeung gagal, komo pas sanggeus haji, ngajadikeun kuring ngarasa robah téh ukur impian. Kuring nyaho éta sétan nu ngaharéwos, tapi éta pamikiran teu nulungan. Naha ieu ahirna pikeun kuring? Naha kuring gagal jeung teu meunang haji mabrur? Kuring bener-bener butuh nu leuwih kongkrit, lain ukur hiburan kosong.