Mar kale la tacaalida sawirka naftayda

Assalaamu calaykum dhamaantiin. Waxaan la halgamayay sawirka jidhkayga ilaa iyo inta aan xasuusto. Runtii weligay ma aan dareemin qurux; laga yaabee fasalka 4aad, haddana waxaan ahay ardayad sanad dugsiyeedka ugu dambeeya. Sannadkan, waxay noqotay mid aad u xun oo aan dareemay inaanan u qalmin farxad ama raaxo nolosha sababtoo ah muuqaalkayga. Ma aan eegi karin muraayadda, waxaana maalmo ka ooyay anigoo qiyaasaya sida noloshu u kala duwanaan lahayd haddii aan qurux u ahaan lahaa sida gabdhaha kale. Adoo ku mashquulsan duco iyo salaad joogto ah, waxaan bilaabay inaan aqbalo muuqaalkayga, waxayna ii keentay nabad-waxaan dareemay inaan caadi ahay mar kale. Waxaan naftayda xasuusiyay in tani ay tahay imtixaan Eebbe, iyo xitaa haddii aanan qurux badnayn noloshan, inshaa Allaah Aakhiro ayaa ka fiican; jacaylka Eebbe kuma salaysna muuqaalkayga. Laakiin maanta, macallinkayga Ingiriisiga ayaa arday qaar u sheegtay halgankayga oo asal ahaan iigu yeedhay foolxun. Way ogaatay sida ay u adkayd sannadkan-hooyaday xitaa way u yeedhay, iyadoo ka cabanaysa, taas oo aan necbahay. Ardaydaasi ma naxariis badna; way igu qosleen, waxay dhaleeceeyeen muuqaalkayga, waxayna ku jeesjeesay saaxiibkay iyagoo leh waxay u egtahay aniga. Aad baan u ooyay, laakiin alxamdulillaah ma ay arkin. Waan ogahay in muuqaalku aanu ahayn wax walba, laakiin walbahaar iyo welwel ayaa soo noqday. Haddii aanu macallinkayga ahayn, tani ma dhici lahayn, laakiin waa qaddar Eebbe. Ma aqaan waxa aan sameeyo; mar kale waan ooyayaa oo aad u murugaysanahay. Waxaan sii wadaa duco, anigoo og in Eebbe isku xisaabin doono, laakiin waxay ila tahay culeys. Waan ka xumahay Ingiriisigayga; ma aha afkayga koowaad.