Waxaa igu adag tahay inaan iimaanka haysto anigoo mucjiso weydiisanaya

Assalamu alaikum, dhamaantiin. Waxaan u baahanahay inaan la hadlo qof, waayo run ahaantii ma lihi cid aan la hadlo. Sanadkan la soo dhaafay waa kii ugu adkaa noloshayda, dhab ahaantii. Xagaagii hore, waxaan helay natiijooyinkaygii imtixaanka ugu dambeeyay, alhamdulillah, aad baan u fiicnaa-waxaan kaalinta koowaad ka galay dugsigayga, kaalinta seddexaadna magaaladeyda. Laakiin farxad ahaan, maalintii oo dhan waan ooyay sababtoo ah hooyaday kuma farxin calaamadahayga. Kadib waxay iigu dhiirigelisay inaan tago xafladda qalin-jabinta inkastoo aan horeba aad u xumaa. Waxay ahayd inay noqoto daqiiqad farxad leh, laakiin waxaan damcay inaan aan la arki karin oo ahay qofkii ugu quruxda badnaa meesha. Goor hore ayaan ka baxay, anigoo ooyaya markii aan guriga u socday. Intii lagu guda jiray sawirka kooxda, nin baa gacan igu sii taagay oo ii soo dhaafsiyay. Aad bay u bahdilayso; xitaa ma doonayo inaan ka fikiro. Waxaan is weydiiyay sababta aan sanadkii oo dhan u shaqeeyay si aan u dareemo hoos u dhac maalin ii gaar ahayd. Isla markiiba, aad baan u xanuunsaday. Fitamiin D-kayga aad buu u hooseeyay-waxay ahayd 3 oo keliya. Xagaagii intiisa badan kuma eka cunto ama socod. Waxaan lahaa weeraro argagax iyo safarro badan oo habeenkii isbitaalka la i geeyay. Waqtigaas ayaan markii ugu horreysay bilaabay salaadda, alhamdulillah, Allaah waa i bogsiiyay, inkastoo ay u badan tahay inaan salaadda si qaldan u tukan jiray markaas lol 💜 Kadib dugsigii baa bilaabmay, arrimahuna sii xumaadeen. Marnaba ma aanan dareemin foolxumo, diidmo, iyo qiimo-darro sidan oo kale. Waxaan isku dayay inaan u dhaqno sidii caadiga ah, anigoo dhoola cadeynaya oo shekeysanaya, laakiin waxaan dareemay inaan madhan nahay. Saaxiib aan muddo dheer lahaa baa jira, laakiin way i quudhsan jireen oo i ceebayn jireen, sidaa darteed waa inaan iska fogeeyo. Intaas ka dib, waxaan ku dhuuman jiray musqulaha dugsiga wakhtiga qadada sababtoo ah ma aanan lahayn cid aan la fadhiisto. Waan ogahay inay u egtahay wax laga xumaado, laakiin sidaas ayaan u cidloobay. Nolosha qoyskuna sidoo kale qalalaase bay ahayd-diriro joogto ah iyo walbahaar. Gurigayagu marna ma dareemin nabad; had iyo jeer waa yaayac iyo xiisad. Waan ka baqayaa inaan guriga aado; waxa kaliya ee i mashquuliyaa waa teleefankayga ama hurdadu. Ardayda fasalka dhexdiisa waxay ka hadli jireen quruxdayda, way iga saari jireen waxyaabaha, sababtoo ah waxaan ahay qof aamusnaan leh oo waxbarashadeeda diiradda saarta, had iyo jeer waxaan dareemay inaan dibadda ka ahay. Wax kasta oo yar ayaa laga yaabaa inaysan u badnayn wax weyn, laakiin bilo badan oo ay igu soo noqnoqotay, kalsoonidii kaydii waa burburtay. Waqtigaas, waxaan dareemay nin dhalinyaro ah oo ku jira casharada physics-ka aan isbuuc walba qaato. Dhab ahaantii ma aynu hadlin-waxaynu isla fadhiisan jirnay laba saacadood kadibna kacnay-laakiin kama saari karo maskaxdayda. In kasta oo casharadu joogsadeen xagaaga awgii, haddana waan ku fikirayaa isaga; lix jeer oo riyo ah ayaan ku arkay, waxaanan xitaa tafatiray sawirro si aan u xusuusto wejigiisa. Weli casharada waan la qaadan doonaa isaga sanadka soo socda. Waa mid aad u qurux badan oo leh deganaansho aamusnaan leh. Laakiin qalbigayga gudahiisa, waxaan dareemayaa in qof isaga oo kale ah uusan marnaba xiiseyn doonin qof aniga oo kale ah oo foolxun. Bartamaha sanadka, dhab ahaantii waxaan ahaa mid niyad jabtay. Muraayadaha waan ka fogaan jiray sababtoo ah waxaan necbahay aragtidayda. Aad baan u quustay oo waxaan bilaabay inaan dhageysto codad hoose, anigoo rajaynaya inay beddelaan muuqaalkayga. Alhamdulillah 💜 Waxaan bilaabay inaan si joogto ah u tukado markale 1-dii Luulyo. Hadda waxaan tukadaa salaadaha shanta ah maalin kasta, waxaan akhriyaa adkaaradayda, waxaanan isku dayayaa inaan ka tago dembiyada sida hadal-celinta hooyaday iyo joogtada u dhageysiga muusikada si aan u fakaro. Laakiin muddooyinkan dambe, rajada ayaa iga dhumaysa. Ma aqaani haddii ay fiican tahay inaan sii weydiisto Allaah wax yar oo sida quruxda oo kale ah. Waxaan dareemi doonaa xishood markaan ducooyinkaas sameeyo. Dad badan ayaa ku dhibaataysan dagaal, gaajo, iyo cudurro aad u daran, halkananna waxaan ahay anigoo baryaya qurux. Waxaan dareemayaa nacasnimo, sida ilmo ku baryaya khiyaali. Aad baan uga xumahay. Si kastaba ha ahaatee, ma iska dhigi karo inaysan muhiim ahayn. Tan aad bay ii dhibaysaa, gaar ahaan dhibaatooyinkii sanadkan dhacay oo dhan ka dib. Waxaan rabaa oo keliya inaan fiiriyo muraayadda oo aan ugu dambeyntii dareemo qurux. Ma lihi ujeedo xun-waxaan rabaa oo keliya inaan la noolaado jidhkayga oo aan awoodo inaan muujiyo naftayda. Ma doonayo sanad dugsiyeed oo kale oo aan ku dhuumanayo muraayadaha, ka fogaado dadka, dareemayo xishood, oo aan ooyayo ku dhowaad maalin kasta. Waan ogahay in quruxdu aysan ahayn wax walba, laakiin wax walba oo aan soo wajahay ka dib, qalbigaygu aad buu ugu jilcaysan yahay iyada. Waxaan dareemayaa foolxumo sidaas darteed ma aqaani waxa aan sameeyo. Waxaan ka baqayaa inaan mar kale ku dhaco niyad-jabka oo aan rajada lumiyo haddii arrimuhu isbeddelin xagaagan. Waxaan baryayaa Allaah inuu ugu jawaabo ducadayda, in kasta oo ay u badan tahay wax aan macquul ahayn-sidee ayaa wejigaygu si kedis ah isu beddeli karaa? Laakiin waan ogahay in aan waxba ku adkaan Allaah; Wuxuu awood u leeyahay wax walba 💜