یک‌پارچگی - آیا داریم اجازه میدیم از دست بره؟

السلام علیکم برادران و خواهران، همه ما می‌دانیم که مسلمانان امروز با چالش‌ها و تبعیض‌های زیادی در دنیا روبرو هستند. مردم سعی می‌کنند میان ما تفرقه بیندازند و در حالی که امیدوار بودم مردان و زنان مسلمان معمولی متحد بمونند، نگرانم که اینجوری نیست. چرا من همیشه می‌بینم که تنش‌ها به صورت زن‌ها در برابر مردان یا مردان در برابر زن‌ها ترسیم میشه؟ اغلب این حالت منفعل-تهاجمیه و از یک مثال برای کلیشه‌سازی یک جنسیت استفاده می‌کنه. چرا مقایسه‌هایی مثل "مُسلم تازه‌وارد" در برابر "مُسلم متولد شده" اینقدر متداول شده؟ ما تصمیم نمی‌گیریم کی به خدا نزدیک‌تره - این رو خود خدا قضاوت می‌کنه. چرا بعضی‌ها ایده‌های خارجی رو مثل قرمز، نسخه‌های افراطی فمینیسم یا ایده‌های تفرقه‌انگیز دیگه رو به کار می‌برند و علیه مسلمانان هم‌کیششون ازشون استفاده می‌کنن؟ خیلی‌ها دفاع می‌کنن بدون اینکه متوجه بشن این جنبش‌ها چطور می‌تونن بین ما دیوار بکشن. چرا فرهنگ به نظر می‌رسه بیشتر از شخصیت و ایمان مهمه وقتی به اینکه چه کسی رو به مسجد یا دور و بر خودمون خوشامد بگیم می‌رسیم؟ احساس می‌کنم افرادی که می‌خوان ما رو از هم جدا کنن نه فقط در سطح ملل بلکه بین مسلمانان روزمره هم موفق شدن. خیلی از جوان‌ترها به این نگرش‌های تفرقه‌انگیز دچار شدن. من معتقدم که خودپسندی و حس برتری اخلاقی در بعضی از جوامع ما ریشه داره. من می‌خوام اشتباه کنم - بهم بگید چرا اشتباه می‌کنم - اما این چیزی‌یه که من اغلب متوجه می‌شم. اتحاد از همیشه مهم‌تره، اما من این رو به اندازه‌ای که امیدوار بودم نمی‌بینم. یادآوری‌ای علیه خودپسندی و برای همبستگی: "خدا را عبادت کنید و چیزی را با او شریک نکنید، و به والدین نیکی کنید، و به خویشاوندان، یتیمان، نیازمندان، همسایه نزدیک، همسایه دور، رفیق کنارتان، مسافر، و کسانی که دست راست شما مالک آن‌هاست نیکی کنید. بی‌گمان، خداوند خود را فریب دهنده و متکبر نمی‌پسندد." (قرآن ۴:۳۶) امیدوارم خداوند ما را به تواضع راهنمایی کند و اتحاد ما را تقویت کند.