درک قرآن: کلمات لفظی یا رهنمایی اخلاقی؟

السلام علیکم همه، این سوال را با دلی صادق می‌پرسم چون واقعاً می‌خوام بفهمم چطور در اسلام به قرآن نزدیک می‌شیم-نه برای بحث یا انتقاد، فقط برای یادگیری. یکم درمورد خودم: من عضو هیچ دینی نیستم، اما بی‌دین هم نیستم. حس می‌کنم شاید یه خالقی وجود داشته باشه، و فکر می‌کنم هنوز خیلی از همه چیز رو درمورد کائنات نمی‌دونیم. پس می‌شه گفت یه جور گرایش روحانی دارم. اما همچنین باور دارم که فکر کردن و سوال پرسیدن از نعمت‌های الله هست، و این که جستجوی دانش هیچ وقت نباید با ایمانمون در تضاد باشه. وقتی بحث می‌کنیم، لطفاً فقط نگید "چون الله گفته". من احترام می‌ذارم که قرآن راهنمایی الهی هست، اما می‌خوام عمیق‌تر برم تو استدلال و فلسفه‌ی پشت نحوه‌ی فهم ما از اون. چیزی که ذهنم رو مشغول کرده اینه: از اونجایی که الله اراده کرد قرآن رو در عربستان قرن هفتم و به عربی نازل کنه، آیا این معنی نمی‌ده که اون تعمداً فرهنگ، تاریخ و زبان اون زمان رو هم انتخاب کرده؟ اگه اینطور باشه، آیا نباید واقعاً اون سیاق رو در نظر بگیریم تا بفهمیم الله چه منظوری داشته؟ ممکنه که تمرکز روی درس‌های اخلاقی و ارزش‌های عمیق‌تر قرآن-به جای یه خوندن صرفاً لفظی-در واقع ما رو به پیام واقعیش نزدیک‌تر کنه؟ یکم درمورد فضل‌الرحمن خوندم، که به نظر میاد می‌گه اهداف اخلاقی قرآن باید شکل بده به اینکه چطور در هر دوره‌ای ازش استفاده کنیم. آیا این یه دیدگاه محترم بین علمای اسلام هست، یا خارج از جریان اصلی دیده می‌شه؟ همچنین یه سوال فلسفی‌تر دارم. ما می‌گیم الله کاملاً خوب هست، اما برای حتی گفتن این حرف، آیا نیازی نداریم که یه ایده‌ای از "خوبی" از ذهن خودمون داشته باشیم؟ اگه صفر درک از خوبی داشتیم، چطور "الله خوبه" می‌تونه برامون معنی داشته باشه؟ متفکران اسلامی چطور با این موضوع کنار میان؟ و در حالی‌که ما اینقدر کم درمورد کائنات می‌دونیم، چطور واقعاً می‌تونیم صفاتی مثل علم، قدرت و کمال الله رو درک کنیم؟ خیلی دوست دارم بشنوم که علماء و فیلسوف‌ها چطور اینو توضیح میدن. مشتاقم از دیدگاه‌های مختلف اسلامی بشنوم-سنی، شیعه، سنتی، یا متفکران مدرن. جزاک‌الله خیر برای وقتتون. من اینجام تا یاد بگیرم، و برای هر جواب متفکرانه‌ای سپاسگزارم.