درک مشکلات خودم باعث شد که نیاز به رحمت را ببینم

السلام علیکم. میخواستم چیز شخصی را به اشتراک بگذارم که مدتهاست مرا آزار میدهد. این درباره بحث در مورد زندگی یک فرد مشهور با جزئیات نیست – نمیخواهم در مورد کسی که از دنیا رفته است حدس بزنم یا بدگویی کنم. شاید این کمی متفاوت به نظر برسد، اما واقعاً به نصیحت نیاز دارم چون شروع کرده مرا تحت تأثیر قرار دهد، بهخصوص قسمت آخر. برای ارائه پیشزمینه، من اخیراً فهمیدهام که اوتیسم دارم. اغلب در تثبیتهای بسیار شدیدی گیر میکنم که به فکرکردن زیاد و احساس غم تبدیل میشوند. وقتی وارد آن حالت شوم، رها کردنش سخت است. این بار، عمیقاً در یادگیری درباره زندگی یک خواننده مشهور غرق شدم، مخصوصاً نحوه صحبت او در مورد کودکان و پاکی آنها. او کارهای خیریه زیادی با کودکان انجام داد، و برایم جالب بود که چقدر به آنها اهمیت میداد. او دوست داشت دوروبر مردم باشد. حتی پس از مواجهه با اینهمه سختی، باز هم توانست کسانی را که به او آسیب زده بودند ببخشد. مشخص بود که او درد ناشی از از دست دادن دوران کودکی خود را حمل میکرد، و از بسیاری جهات، من احساس ارتباط با آن را داشتم. برای همه چیزهایی که او گذرانده است، غم عمیقی احساس میکنم. چیزی که پس از این غور عمیق فهمیدم این بود که نگرش من نسبت به مردم و کودکان چقدر تغییر کرده است. همدلی من واقعاً کنترلش سخت است. گاهی دور و سرد هستم، و گاهی درد مردم را بیش از حد به دوش میکشم. در نهایت خودم را از همه جدا کردم چون دیگر نمیتوانستم بار عاطفی بیش از حد را تحمل کنم. همچنان که مسائل حسیام بدتر شد، شروع کردم به دیدن کودکان به عنوان محرک به جای موجودات بیگناه، و مردم را به عنوان بار. در عین حال، شروع به احساس نفرت نسبت به دنیا به طور کلی کردم. این هم از دوست نداشتن خودم و هم از خشم پس از برخی تجربیات بد با دیگران ناشی میشد. با نگاه به گذشته، حالا میبینم که آن طرز فکر چقدر اشتباه بود. یکی از اولین سوالاتی که از خودم پرسیدم پس از درک همه اینها این بود، چرا اینهمه مدت تعالیم درباره رحمت از اسلام و پیامبرمان محمد ﷺ را نادیده گرفتم؟ قلبم سخت شده بود، و برای اولین بار، احساس میکنم باید قبل از اینکه خیلی دیر شود آن را تغییر دهم. باور دارم که الله مرا از طریق این سفر غیرمنتظره هدایت کرد. با یادگیری داستان این فرد. سبحانالله، هدایت واقعاً به اشکال مختلف میآید. ما نمیدانیم باورهای او در پایان عمرش چه بود. بخشی از دلیل احساس غم شدید من این است که مدام در مورد عدم قطعیت سرنوشت او در آخرت زیاد فکر میکنم، و فکر کردن به این که ممکن است بخشیده شود یا نه، ویرانگر است. این باعث تعجب میشود که مسلمانان چگونه با مرگ عزیزان بدون ایمان کنار میآیند. با این حال، صادقانه امیدوارم که او با کمی ایمان در قلبش از دنیا رفته باشد. احساساتم درباره چیزی که کنترلی روی آن ندارم سرریز میشود، و نمیتوانم آنها را نگه دارم. الله بر او رحم کند.