ماشاءالله، اخوان‌المسلمین چیزی است که به‌حیث یک آمریکایی تحسینش می‌کنم

سلام به همه. من یک آمریکایی هستم، زیاد مذهبی نیستم اما کاتولیک بزرگ شدم و به خدا باور دارم. فقط خواستم چیزی را شریک کنم که در مورد مسلمانان توجه‌ام را جلب کرده و تحسینش می‌کنم. اینکه مردان مسلمان چقدر با هم نزدیک و راحت اند-همدیگر را "برادر" صدا می‌زنند و واقعاً برای همدیگر هستند-عالی است، ماشاءالله. باهم می‌گردند، همدیگر را حمایت می‌کنند، مثل یک برادری واقعی. در آمریکا، کاملاً فرق دارد. مردها اینجا از اینکه مبادا "همجنس‌گرا" دیده شوند چنان می‌ترسند که حتی نمی‌توانند یک دوست دیرینه را بغل کنند. یک روحیهٔ "هرکس به فکر خودش" بزرگ وجود دارد. اکثراً فقط خانوادهٔ نزدیکشان-زن و بچه‌ها-را دارند و اگر آن هم از هم بپاشد، کاملاً تنها می‌مانند. خیلی از مردان آمریکایی یک دوست هم ندارند که باهاش حرف بزنند. منزوی اند. می‌دانم که بعضی فرهنگ‌های آسیایی هم با این مشکل دست‌وپنجه نرم می‌کنند، پس فقط چیز آمریکایی نیست. اما آنچه در میان مسلمانان می‌بینم-اجتماع قوی، دوستی‌ها-چیزی است که کاش مردم بیشتری در اینجا می‌داشتند. راستش، اگر به فکر مهاجرت به آمریکا هستید، پیشنهادم این است که دوباره خوب فکر کنید. اینجا دنیای "سگ سگ را می‌خورد" است. پول همه چیز را می‌چرخاند، و مردم مادرشان را هم برای یک میلیون دالر می‌فروشند، شوخی نیست. می‌توانید تمام وقت کار کنید و باز هم در موترتان زندگی کنید-بعضی وقت‌ها خانواده‌های کامل همین‌طور. تقریباً هیچ شبکهٔ حمایت اجتماعی وجود ندارد؛ یک بدبیاری می‌خورید و خودتان هستید و خودتان. آپارتمان‌ها دیوانه‌وار گران اند. یک آپارتمان بیشتر معاش‌تان را می‌گیرد، یا یک اتاق را به نصف عایدتان کرایه می‌گیرید. برای اینکه طبقهٔ متوسط باشید، باید شش رقمی درآمد داشته باشید، و این هم نادر است. خانواده‌ها بی‌خانمان اند، در تقلا. بی‌رحمانه است. چیزی که همهٔ اینا را به هم ربط می‌دهد، نبود اجتماع و حمایت واقعی است. مسلمانان آن برادری و مراقبت را دارند که اینجا گم شده. خداوند آن پیوندها را محکم نگه دارد. فقط خواستم بگویم، از چشم یک بیگانه، چیز قشنگی است. جزاکم‌الله خیر برای خواندن.