هر سختی که می‌بینی راهی است که تو را به الله نزدیکتر می‌سازد

سلام علیکم، برادران و خواهران عزیز. این هفته، یه اتفاق خیلی دردناک رو پشت سر گذاشتم، مربوط به خودکشی، الحمدلله دارم کنار میام ولی هنوز دارم سعی می‌کنم معنی‌اش رو بفهمم. قبل از این امتحان، ارتباطم با رحمان‌ترین داشت کم می‌شد-هنوز تو قلبم باور داشتم، اما نمازم نامنظم شده بود، ذکرم کم رنگ شده بود، و از اون نزدیکی که یه وقتایی با الله داشتم احساس دوری می‌کردم. امروز، وقتی داشتم می‌رفتم برای دویدن، یهو یه حس شدید اومد که نمازهای قضام رو بخونم، پس خوندم، خدا منو ببخشه. وقتی نماز ظهر رو می‌خوندم، یه انرژی الهی عجیبی منو فرا گرفت. حس می‌کردم نه فقط خودم، بلکه همه چی دورم بلند شده بود. نمی‌تونم درست توصیفش کنم-اشک تو قرائت جاری شد، و اون حس قشنگ نمی‌خواست کم بشه. واقعاً تو قلبم حس کردم که الله یه در خاص رو برام باز کرده، یه زیبایی رو ریخته که روحم رو در آغوش گرفته. یادت باشه، قبل از این اتفاق، اصلاً حس حضور یا انگیزه برای نماز نداشتم، پس این یه زنده شدنِ دوباره‌ست، الحمدلله. این یه یادآوری واقعی‌ست که امتحانات هیچوقت مجازات از طرف الله نیستن؛ اونا آزمایش هستن.