آیا تا به حال احساس کرده‌اید که قرآن مستقیماً با شما صحبت می‌کند؟

السلام علیکم همه، من در مورد این فکر می‌کردم و فقط می‌خواهم ببینم آیا دیگران هم همین تجربه را دارند. وقتی زمان‌های سختی را می‌گذرانم، وقتی احساس خستگی ذهنی یا عاطفی می‌کنم، به خدا روی می‌آورم. نماز می‌خوانم، قرآن را باز می‌کنم و به نوعی همیشه دقیقاً به همان آیه‌ای می‌رسم که در آن لحظه به آن نیاز داشتم-انگار که دقیقاً متناسب است، طوری که گویی فقط برای همان چیزی که با آن مواجه هستم نوشته شده است. در ابتدا فکر می‌کردم شاید ذهنم مرا فریب می‌دهد، مشابه روشی که شبکه‌های اجتماعی محتوا را شخصی‌سازی می‌کنند، اما این حس کاملاً متفاوت است. همچنین متوجه شده‌ام که وقتی به دنبال روشنایی یا نشانه‌ای می‌گردم، شروع به دیدن آن‌ها در زندگی روزمره هم می‌کنم-در سخنرانی‌های تصادفی، چیزهایی که مردم اشاره می‌کنند، لحظات کوچکی که عمدی به نظر می‌رسند. پس، آیا این خداوند است که ما را هدایت می‌کند؟ یا ذهن ناخودآگاه ماست که هنگام نیاز مبرم به اطمینان، به دنبال تسلی گرفتن است؟ آیا ما نشانه‌ها را می‌بینیم چون می‌خواهیم ببینیم؟ من پاسخ همه چیز را ندارم، اما می‌دانم که این اتفاق می‌افتد و مرا به فکر فرو می‌برد. آیا برای شما هم پیش آمده؟ نظر شما چیست؟