به شدت به حمایت و مشوره نیاز دارم

سلام بر همگی، با قلبی فروتن پیش شما می‌آیم، امیدوارم که مرا در دعاهای خود نگه دارید و رهنمودهایی در مورد چگونگی مدیریت این وضعیت دشوار به اشتراک بگذارید. حدود یک و نیم سال پیش، الحمدالله به اسلام گرویدم و این مسیر زیبا ولی واقعاً سخت بوده. در بیشتر زندگی‌ام، دوران کودکی، واقعاً ایمانی نداشتم، اما حالا به راستی به الله ایمان دارم و معتقدم اسلام حقیقت است. گرویدن به عنوان یک فرد سفیدپوست در غرب آسان نبوده-یافتن جامعه و یادگیری پیوسته هنوز در حال پیشرفت است. کوتاهی پس از اولین رمضانم، یک حادثه بد برایم رخ داد که در آن یک اِیتیوی واژگون شد و پای راستم را له کرد. خرد شده بود، با استخوان‌های شکسته و رباط‌های پاره شده. تقریباً شش ماه نتوانستم راه بروم. این به خصوص سخت بود چون تازه شروع کرده بودم به نماز خواندن مداوم... و ناگهان نتوانستم به طور عادی نماز بخوانم. برای رفتن به مسجد تقلا می‌کردم (نمی‌توانستم رانندگی کنم)، با درد مداوم دست و پنجه نرم می‌کردم و احساس می‌کردم ایمانم در حال لرزش است. سلامت روانم واقعاً آسیب دید. درست وقتی که دوباره شروع به راه رفتن و نماز خواندن کردم، از پله‌ها افتادم و پس از آسیب دیدن مجدد پایم، دوباره روی چوب‌های زیربغل بودم. رمضان گذشته، الحمدالله، توانستم روزانه نماز بخوانم، به مسجد بروم و احساس کردم ایمانم در حال قوی‌تر شدن است. در یادگیری و عبادت پیشرفت واقعی داشتم، با نیت‌های محکم برای ادامه دادن. اما بعد، حدود یک هفته پس از عید، رباط‌های زانویم پاره شد-تقریباً مطمئنم که در سجده نماز رخ داد-و از آن زمان نتوانسته‌ام راه بروم. در نهایت شروع کرده بودم به دیدن کمی بهبودی. بعد دیروز، در اولین بازگشتم به باشگاه پس از آسیب زانو، یک وزنه ۴۵ پوندی روی پای چپم افتاد و آن را شکست. احساس می‌کنم خیلی افسرده و دلسرد شده‌ام. انگار هر بار که واقعاً روی دین و نمازم تمرکز می‌کنم، یک آسیب جدی دیگر به پاهایم وارد می‌شود. در طول سال گذشته، همچنین به دلیل سلول‌های سرطان دهانه رحم یک عمل پزشکی را پشت سر گذاشته‌ام و با مسائل سلامتی و خودایمنی دیگر روبرو بوده‌ام. می‌دانم که این ممکن است آزمایشی از طرف الله باشد... اما احساس می‌کنم خیلی گیر کرده‌ام. چرا این اتفاق مدام می‌افتد، به خصوص وقتی که سعی می‌کنم از طریق نماز به او نزدیک‌تر شوم؟ صادقانه گاهی مرا به فکر چشم زخم می‌اندازد، انگار منفی‌بافی کسی این عقب‌گردهای مکرر را می‌خواهد. این ایمانم را ضعیف می‌کند چون خسته‌کننده است که بارها و بارها احساس کنی در حال آزمایش هستی، حتی پس از آن که از این همه گذشتی. احساس نمی‌کنم در مرحله‌ای هستم که بتوانم این سطح از آزمایش را تحمل کنم... و نمی‌دانم چگونه از این احساسات عبور کنم. در طول رمضان برای سلامتی، بهبودی و پایان این آسیب‌های پا دعا کردم... جزاکم‌الله خیراً برای خواندن. از هر مشوره صادقانه، آیات قرآنی، احادیث یا بینش‌های شخصی که ممکن است به من کمک کند این آزمایش را پشت سر بگذارم، بسیار سپاسگزار خواهم بود.