میں اکھو فیر اپنے ایمان توں کنڈے پاوِن

میں یونیورسٹی دے دوجے سال دی طالبیہ ہاں، تے ایں وقت میرا حال کافی مشکل ہے۔ میں واقعی اپنی اس حالت کوں پسند نہیں کر رہی۔ میں جاندا ہاں کہ ہمیشہ شکر گزار ہونا چاہیدا ہے، پر تقریباً اک سال توں، میں مکمل طور تے پھس گئی ہوں۔ ہائی اسکول وچ، میں کافی سنجیدہ مسلم ہوندی سی-میں اسلامی طالبیہ گروپ بنائی تے اس دے صدر دی ذمہ داری دو سال نبھائی۔ اس کوں شروع کرن وچ میں کافی محنت کر چکی ہاں، اپنی گریجویشن توں پہلے۔ میں اس تے فخر کر رہی ہاں۔ میرا ایمان اس وقت سب توں پختہ تھا؛ میں نمازوں وچ کانہی چھڑتی، رمضان دے روزے رکھتی، تے مسجد وچ راتاں پڑھتی ہوندی سی۔ پر یونیورسٹی شروع کرن توں بعد، سب پھسل رہیا ہے۔ پچھلے سال خاص طور تے ذہنی تے جذباتی طور تے مشکل تھیا۔ ایس دا کافی حصہ اک نااُمید کن حالت دے نال لگدا ہے: میں اک شخص دے نال دل چاہندی سی، پر میری سب توں نزدیکی سہیلی مجھے چھپّے اس توں نزدیک ہو گئی، تے ایس نے میرا اعتماد بھاری نقصان پایا۔ ظاہر ہے، میں کانہی کوشش کرن لگّی، پر ایس نے مجھے گہرا متاثر کیتا۔ میں مکمل طور تے خود کوں نظر انداز کر گئی-ورزش چھڑ گئی، زیادہ کھاݨ شروع کر گئی، تے اک کورس وچ فیل تھی گئی۔ میں فیزکس پڑھ رہی ہاں، جو سب توں مشکل مضامین وچوں ہے، تے میں ایس کوں چنّی ہاں کیونکہ ہائی اسکول وچ ایس کوں پیار کرتی ہوندی سی تے ایس دی تعریف کرتی ہوندی سی کہ اللہ سبحانہ و تعالٰی کتھے کمال انداز وچ سب کوں سجا رکھیا ہے۔ ایس میرا خوشی پچھلے لاتا تھا، پر پچھلے اک سال وچ، میں خراب عادتوں وچ پھس گئی تے میرا دین توں مکمل طور تے دور ہو گئی۔ میں ایس طرح محسوس کر رہی ہاں کہ میں پچھلے رمضان تے ایس رمضان کوں وی برباد کر چکی ہاں-رمضان دے نمازوں وچ نماز پڑھی پر بعد وچ چھڑن لگّی۔ میں تھوڑھی تھوڑھی ورزش تے صحیح کھاݨ واپس آݨ دی کوشش کر رہی ہاں، پر میں سب توں پھسی تے کڑوی محسوس کر رہی ہاں۔ میرے والدین نوٹ کر چکے ہیں کیونکہ میں ہمیشہ خوش تے بولی ہوندی سی، پر ایں وقت میں صرف نفی ہو گئی ہاں۔ یونیورسٹی کوں نفرت ہے، پڑھائی کوں نفرت ہے، میں کانہی کرنا چاہندی ہاں۔ زیادہ دن میں وقت برباد کر رہی ہاں تے کانہی کر رہی ہاں، تے میں جاندا نہیں کہ ایس چکر کوں توڑاں۔ میں واقعی، واقعی میرا ایمان واپس چاہندی ہاں۔ میں اللہ سبحانہ و تعالٰی توں فیر نزدیک ہوݨ چاہندی ہاں۔