اک حدیث جیہڑی ہمیشہ مینوں الجھاندی رہی اے – کوئی سمجھا سکدا اے؟

نعمان بن بشیر (اللہ اوہدے توں راضی ہووے) نے دسیا کہ نبی (صل اللہ علیہ وسلم) نے فرمایا: ’حلال صاف اے تے حرام صاف اے، پر ایہناں دوواں دے وچکار کجھ شبہ والے معاملے نیں جیہناں بارے بوہت سارے لوک نئیں جاندے۔ جیہڑا اوہناں دھندلے معاملیاں توں بچدا اے اوہ اپنے دین تے عزت دی حفاظت کردا اے۔ پر جیہڑا اوہناں وچ پھسدا اے ہو سکدا اے کہ حرام کر بیٹھے، بالکل اویں جیویں کوئی آجڑی جیہڑا اپنے جناوراں نوں کسے پرائی چراگاہ نیڑے چرن دندا اے – اوہ ضرور اندر کُھڑ جاندے نیں۔ ہر بادشاہ دی اک حد ہوندی اے، تے اللہ دی حد اوہدی حرام کردہ چیزاں نیں۔ تے بدن وچ اک گوشت دا لوتھڑا اے: جے اوہ ٹھیک اے تے سارا بدن ٹھیک اے؛ جے اوہ خراب اے تے سارا بدن خراب اے – اوہ دل اے۔‘ (بخاری تے مسلم) میں ایہہ سمجھدا آں کہ عام طور تے ہر چیز حلال اے جدوں تک کوئی ثبوت نہ ہووے کہ اوہ حرام اے، پر ایہہ حدیث کدی کدی مینوں الٹا احساس دواندی اے۔ جیویں، جدوں علماء کسے چیز دے حلال یا حرام ہون بارے اختلاف کر رہے ہون، تے کیہ سانوں صرف حفاظت واسطے اوہنوں حرام نئیں سمجھ لینا چاہیدا، ایس حدیث دی بنیاد تے؟ میں واقعی کجھ سمجھ چاہنا آں، ان شاء اللہ۔