Оор Жүрөк: Бир Тууганымдын Зордук-Зомбулугу Жана Менин Чектерим

Бисмиллах, мен бул жазды оор жүрөк менен, мусулман бир туугандарымдан кеңеш сурап жазып жатам. Кичүү иним, 17 же 18 жаштарда, жылдардан бери энебизге зомбулук көрсөтүп келет. Аны бир тууган деп айтуунун өзү мени кыйнайт, бирок түшүнүктүү болсун деп ушундай деп жатам. Ал тамеки тартып кармалган, мен андан да жаман нерселерге, балким баңгиликке байланышы бар деп корком. Энебиз бизди жалгыз чоңойтту, көп нерсесин курмандыкка чалды, үй-бүлөбүздө эч ким анын кылганын кылган эмес. Жакында ал эненин мойнунан алып, ал өзүн начар сезип калган. Ал муну алгач бизден жашырган, уруш чыгып кетет деп корккон. Анын энеге айткан сөздөрү өтө жаман – ал эч качан кам көргөн эмес дейт, сараң дейт, касталык сөздөр менен тилдейт, жада калса маркум чоң атабызды да сыйлабай, анын үйлөнүүлөрүн шылдыңдайт. Ал энени урган да, көп учурда опузалап, ага жүз көрсөтүп коркутат. Жүрөк ооруп турат. Мен энеми анын жолу тууралуу 10 жашымдан бери эскертип келем. Акыркы 7-8 жыл ичинде кийлигишүүгө аракет кылдым, бирок ар жолу мен күнөөлөнүп, маселе менден болуп чыгат. Эми баарыбыз көзөмөлдөй албай турган башаламандыкта калдык. Энем ачууланып аны бир нече жолу каргап да салды. Мен кептешүүгө аракет кылсам, көбүнчө ал ыйлап, иним экөөбүз урушуп, кийин мен өкүнүү менен андан кечирим сурап бүтөм. Бул айлампа сансыз жолу кайталанды. Мен чарчадым. Эми анын мүнөзүн өзгөртө албайм деп ойлойм. Ар бир аракет мени жаман кылып көрсөтөт. Менин өз ишим, милдеттерим жана келечегим бар. Биздин атабыз жок, энебиз биз үчүн баарын берди – анын аркасы менен биз бул жердебиз. Анын кыйналып жатканын көрүү – бул азап. Менин суроом: эгер мен эми кийлигишүүнү токтотсом, күнөөлүү боломбу? Мен чынында 7 жылдан ашык аракет кылдым, ар жолу бул дагы көбүрөөк оору алып келди – энем ыйлайт, мен аны менен урушам, баары жапа чегет. Менин катышуум ишти ого бетер начарлатып жаткандай сезилет. Жазакаллаху хайр ар кандай жол көрсөткөнгө.