Қиын жолда бейбітшілік пен күш іздеу

Әссаламу алейкум. Он бес жылдан бері өмір ауыр сынақ болып табылады, сүйікті әкемнің қайтыс болуынан басталған қиыншылықтар шеңбері. Анам сол кезден бері сезімдік денсаулығымен күреседі; әр жыл сайын ол өзін-өзі сезінбейтін, мазасызданатын, тәуелді болатын және денесі сау болған кезде де рухани ауыратын қиын кезеңге тап болады. Балалық шақтан бері осы ауыртпалықты көтеру менің жүрегім мен ақылымды мүлдем шаршатты. Біздің отбасымыз шынымен қараңғы уақыттарды бастан кешірді, ал біздің көптеген қайғымыз, өкінішке орай, анамның өз сіңлісінің әрекеттерінен туындайды. Мен жаман сөйлегім келмейді, бірақ оның мінез-құлқы терең жаралар тудырды, бізді туыстарымыздан алшақтатты және ол тақуалық бейнесін сақтай отырып, біздің өмірімізге қиындық әкеле беруде. Біз негізінен жалғызбыз – біздің айналамызда мықты қауым жоқ, жетекшілік сұрауға болатын ақсақалдар жоқ және көптеген отбасылық байланыстар үзілген. Мен бір жыл бұрын оқуымды аяқтадым, бірақ өзімді оқшауланған, бос және мүлдем шаршағандай сезінемін. Мен намазды сақтауға, Құран оқуға, Истиғфар арқылы кешірім сұрауға және сабыр жасауға тырысамын, бірақ кейбір күндері осының барлығының ауыртпалығы тым көп болады. Кейде мен әкемді соншалықты қатты сағынамын, бізді қорғайтын немесе қолдайтын ешкім қалмады деп сезінемін. Ең ауыр бөлігі – кейбір адамдардың Аллаһтан ешқандай қорықпай басқаларға зиян келтіруін көру. Олар осындай ауыртпалық әкелгеннен кейін қалай тыныш тыныш жата алады? Мен шынымен түсіне алмаймын. Мен мұны аяушылық үшін бөліспеймін. Мен жай ғана шаршадым, үмітсіз және басым айналып тұрғандай сезінемін. Егер менің иманды ағайын-қарындастарымның кез келгені осындай сынақтарға тап болған болса, сіз болашаққа қалай жол таптыңыз? Өздеріңіздің қиын жылдарыңызда шынайы жұбаныш пен күш әкелген нақты дұғалар, Құран аяттары немесе кеңес сөздер болды ма? Мен бұл жағдайды қалай жақсарта аламын?