Өз қиындықтарымды түсінуім мейірімге қажеттілігін көрсетті

Әссәләмуәлейкүм. Мені салмақтап жүрген жеке тәжірибемді бөлісгім келеді. Бұл белгілі бір адамның өмірін егжей-тегжейлі талқылау туралы емес-қайтыс болғандар жайлы болжау немесе жаман сөз айтқым жоқ. Бұл біршама ерекше естілуі мүмкін, бірақ маған кеңес қажет, әсіресе соңғы бөлігі мені күдіктіндіреді. Алдымен айтып кетейін, жақында менің аутизмім бар екенін білдім. Мен жиі қатты бір нәрсеге беіліп қаламын, бұл ойланбастан және көңілсіздікке алып келеді. Сол күйге түскенімде, одан шығу өте қиын. Бұл жолы мен әйгілі әншінің өміріне, әсіресе оның балалар мен олардың тазалығы туралы айтқан сөздеріне терен беілдім. Ол балалармен көп қайырымдылық жұмыстарын жасаған, оның оларға деген мейірімі мені таң қалдырды. Ол адамдардың арасында болғанды жақсы көрді. Көп қиындықтар көргеніне қарамастан, ол өзіне жапа шеккіргендерді де кешіре алды. Оның балалық шағын жіберіп алғанынан туындаған ауырсынуы айқын сезілді, және көптеген жағынан мен өзімді осымен байланыстырамын. Оның көрген барлық қиындықтары үшін менің жүрегім ауырады. Осы терен ойланудан кейін түсінгенім, менің адамдар мен балаларға деген көзқарасым қаншалықты өзгерген екен. Менің жанашырлығымды басқару өте қиын. Кейде мен салқын және қашық болам, ал кейде адамдардың ауырсынуын өте ауыр көтеремін. Эмоционалдық жүктемені көтере алмағаным үшін мен өзімді барлығынан оқшауладым. Сезімталдық проблемаларым нашарлаған сайын, мен балаларды жазасыз жаратылыстар ретінде емес, тітіркендіргіштер ретінде көре бастадым, ал адамдарды жүк ретінде. Сонымен қатар, мен жалпы әлемге деген жеккөрініш сезімін байқадым. Бұл өзімді жақсы көрмеуімнен және басқалармен болған жағымсыз тәжірибелерден кейінгі ашуымнан туындады. Қазір артқа қарағанда, бұл ойлау тәсілі қаншалықты дұрыс емес екенін көремін. Мұның бәрін түсінгеннен кейін өзіме алғашқы қойған сұрағым: неге мен исламның және Пайғамбарымыз Мұхаммед ﷺ-ның мейірім туралы ілімдерін ұзақ уақыт елемегенмін? Жүрегім қатайып кеткен, ал алғаш рет өзгерту керек екенін сезінемін, әлі кеш емес. Менің ойымша, Аллаһ маған осы күтпеген сапарда жол сілтеді. Осы адамның өмірі туралы білу арқылы. СубханАллаһ, насихат шынында көп түрде келеді. Біз оның өмірінің соңында қандай сенімі болғанын білмейміз. Менің көңілім ауыруының бір себебі-оның ақиреттегі тағдырының белгісіздігі туралы үнемі ойлануым, және оның кешірілуі мүмкін немесе мүмкін емес деп ойлау қатты ауыр. Бұл сенушілердің иманыз қайтыс болған жақындарының жайын қалай көтеретіні туралы ойландырады. Сонда да, Мен шын жүректен оның жүрегінде біршама иманы бар күйде қайтыс болғанына үміттенемін. Менің эмоцияларым мен бақылай алмайтын нәрсеге толып тұрады, оларды ұстап тұра алмаймын. Аллаһ оған мейірім етсін.