Жүрегім оны көре береді... Бұл Аллаһтың белгісі ме?
Ассаламу алейкум, Бәрі сондай былық... Маған кеңес керек, бірақ өмірімде ешкім білмейді де, түсінбейді де. Мен (31 жастағы әйел) екі жыл бұрын бір бауырымызбен (36 жастағы ер) байланыста болдым. Еуропада алыс жерде тұрдық, сол 3-4 ай ішінде ешқашан кездесе алмадық. Бірде ол мені көру үшін 500 шақырым жол жүріп келгені есімде, бірақ маған айтпаған еді, мен дәл сол күні қаладан кетіп қалдым, сөйтіп ештеңе шықпады. Ақыры сөйлесуді доғардық, мен өзіме "бұйырмаған шығар, Аллаһтың басқа жоспары бар" деп айттым. Бірақ, шынымды айтсам, оны ұмыту өте қиын болды, себебі ол менің дұғаларымда сұрағанның бәріне ие еді. Алты ауыр айдан кейін, мен өз-өзімді алға жылжыттым - әйтеуір сендім. Тіпті, жұмыс пен магистратурамды аяқтау үшін оның қаласына көшіп келдім, бірақ ол кездесе қоятын жерлерге бармауға тырыстым. Бір жыл бұрын, Аллаһқа жалбарынып, жылап, маған жазылған күйеуді жіберсін деп жалындым. Дәл сол түні, түнгі сағат 10-дарда бір себеппен қаланың басқа бөлігіне баруға тура келді, сонда бір қарындастан жол сұрап тұрғанда, бұрылып қарасам - ол маған қарап тұр. Бұл 2025 жылдың 14 мамыры еді. Мен ренжігендіктен, оның жанынан өте шығып кеттім, ол кейін хабарласпады да, сондықтан қайтадан ұмытуға мәжбүрледім өзімді - бұл жолы расымен. Тіпті, жаңа бір бауырымызбен таныстым, оны қатты ұнатып қалдым, бірақ истихара намазынан кейін барлық сезімдерім жоғалып, қарым-қатынас бітті. Бірнеше күн бұрын, жұмыстағы бір дос қызым екеуміз 2026 жылдың 14 мамырында кофе ішуге шықтық. Бос мейрамханаға бардық, террасаға қарай өтіп бара жатқанда, ол дәл есік жанында отыр екен - мен оған қол созымдай жерден өтуге тура келді. Ол маған дәл бір жыл бұрынғыдай қарады. Бұл бірнеше секунд мәңгіліктей сезілді, мен қысылып, сәл жымиып жібергенімді байқамай қалдым. Доғым менің абдырағанымды байқады. Мен әлі күнге дейін есімді жия алмай жүрмін. Мұның Аллаһтың тағдыры екеніне көндігуге тырысамын, алға жылжуға мәжбүрлеймін өзімді, бірақ жаңа біреумен кездесе бастаған сайын дәл осындай оқиға болады. Шынымен бұйырған болса, ол хабарласпас па еді? Енді сезімдерім қайта оралды, мен шаршадым және аптығып тұрмын. Харам ештеңе істегім келмейді - тек мына жағдайдың біткенін қалаймын, қалай болса да. Кеңес бере аласыз ба? Жақында магистратурамды бітіремін, иншаалла, қаладан немесе тіпті елден кетуді ойлап жүрмін. Мүмкін, сол дұрыс шығар?