Алда жарық жоқ сияқты сезім
Соңғы кезде өмір өте ауыр болып, ештеңе дұрыс болмай жатқандай. Дұға еткен сайын, жеңілдік күтсем, керісінше болады. Жылдан жылға істер қиындап барады, мен неге деп ойланып қаламын. Мен ешқандай жаман нәрсе сұрамаймын, бірақ қиындықтарым үйіліп жатыр. Осы бірнеше айда Алла разылығы үшін өзімді өзгертіп, жақсы мұсылман болуға тырысып жатырмын, бірақ сынақтарым көбейген сияқты. Шынымды айтсам, бәрінің не үшін екенін сұрайтын деңгейге жеттім. Ол ойларды жүзеге асырмаймын – білесіз бе, ол харам – бірақ олар күнде ойда жүр. Бәрі нашарлап бара жатса, оның не мағынасы бар? Болашақ тек ауыртпалықтан тұратын болса, оны көтере алмаймын. Енді дұға да еткім келмейді, өйткені ештеңе өзгермейтін сияқты. Басында Алладан жай бір жұбаныш белгісі керек еді, қазір бір ғана нәрсенің дұрыс болғанын қалаймын, тек біреуінің. Аллаға үмітпен қарағым келеді, бірақ ұдайы көңілім қалғанда, ол өте қиын. Кешіріңіз, бәрі бытыраңқы – ешкімнің бұны түзейтінін күтпеймін. Тек шығарып айту керек болды.