Аллаһтың көмегінен алыстап бара жатқандай сезінемін
Мен мұсылман отбасында өстім. Біз аса қатаң болмадық, бірақ Рамазанды әрдайым ұстадық, Құрбан айтты тойладық, және мен әрқашан Аллаһқа сендім. Бірақ соңғы кезде отбасым өте қиын кезеңді бастан өткеріп жатыр. Бір туысым бір ай бойы ауруханада жатыр, жағдайы жақсармай тұр. Оған қоса басқа да денсаулық мәселелері бар, ал мен жұмысымнан айырылдым. Шынымды айтсам, осының бәрінен қатты күйзелдім. Бүгін, бәрін ойлап отырғанда, тағы бір туысым ауру адамға дұға жасап жатты. Сонда мен шыдай алмай, ашуланып: "Бұл қандай Құдай? Ол қиындықтарды үстіне үйіп жатыр" деген сияқты сөздерді айтып тастадым. "Жаман адамдар оңай өмір сүріп жатқандай, ал біз сияқты жақсы адамдар тоқтаусыз азап шегеді", "Бұл дұғалар бекер, ештеңе өзгермейді" дедім. Тіпті: "Аллаһ көмектескісі келсе, көмектесер еді" деп те айттым. Бұлай айтқаныма өзімді өте жаман сезініп тұрмын, бірақ мен сонда шаршап, ашуланып, қорқып, күйзеліске түскен едім. Неге менің отбасым мен мен бір сынақтан кейін екіншісін көріп жатқанымызды түсіне алмай жүрмін, ал жақсы емес немесе тіпті Құдайға сенбейтін адамдар оңай, бақытты өмір сүріп жатқандай көрінеді. Осындай жағдайды бастан өткерген басқа адамдардан көзқарас іздеп жүрмін. Дұға жасап, Аллаһтан сұрап жатсаң да, жағдай одан әрі нашарлай берсе, иманды қалай сақтауға болады? Аллаһ жауап бермей жатқандай сезілгенде, азапты қалай түсінуге болады?