Ана болғаннан кейін Алладан алыстап кеткендей сезінемін – қайтадан қалай жақындасам болады?
Ассаламу алейкум. Үш жылдан бері тұрмыстамын, қараша айында балам дүниеге келді, алхамдулилла. Осы жаңа кезеңге де, кішкентайыма да қатты ризамын әрі жақсы көремін, бірақ бірінші триместрдің ауыртпалығынан бері Аллаға жақындауға көп қиналып жүрмін. Айлап төсек тартып жатып қалдым, таңертеңгі жүрегімді айнытатын хал, арықтап кеттім, тамақ іше алмай, тіпті асүйге кірсем-ақ жүрегім айнып шығатын. Жүктілік мені қатты қинады. Екінші триместрде сәл жеңілдедім, бірақ үшіншісінде физикалық тұрғыда мүлде қалжырадым. Намазымды отырып оқитынмын немесе кейде жатып тәйәммүм соғатынмын, соншалықты әлсіз әрі жабығып кеттім. Қазір босанғаныма сегіз ай болды, өзіме қатты өкінемін, өйткені Ол маған берген осы бір тамаша нығметтен кейін бұрынғыдан да жақынырақ болуым керек. Қанша тырыссам да, сол байланысты сезбеймін. Намазды кейде оқымай кетем, тек анда-санда ғана қызғанамын. Құранды сирек ашамын. Лекциялар тыңдауға ынтасызбын. Не істерімді білмеймін. Үнемі шаршаймын, ал намаз бір ауыртпалық секілді-үйді жинап, баламмен алысып-жұлысқан ұзақ күннің соңында бітпейтін істердің тізіміндегі тағы бір тапсырмадай. Осылай сезінгенімді жек көремін. Аллаға қайтадан жақындауға және тұрақтылықты сақтауға қандай кеңес берсеңіздер, қатты риза болар едім. Жазакуму Аллаһу хайран.