Ойланып жүрмін, бірақ қатты абдырап тұрмын
Сәлем баршаңызға. Күйеуіме алты ай болды тұрмысқа шыққаным, және мен оны шын жүрегіммен жақсы көремін. Ол мұсылман, ал мен католик отбасынан шыққанмын, бірақ кішкентай кезімнен бері дінді ұстанбағанмын. Ол маған бір күні исламды қабылдасам қуанатынын ақырын айтып қойған, бірақ шынымды айтсам, одан бұрын да мен бұл идеяға қызығып, ашық болғанмын. Мен оның тікелей ұстазым болғанын қаламадым, оның қолдауын бағаламағандықтан емес, бірақ егер бұл қадамға барсам, ол шын жүректен, тек Алла разылығы үшін болуын қалаймын, тек оған деген махаббаттан емес - дегенмен, дәл сол менің қызығушылығымды оятқан. Мен Құран оқып, намаз оқуды үйреніп жатырмын, және ашқан ілімдерімді шынымен ұнатамын, бірақ бір қателесіп жатқандай сезімнен немесе отбасымның қалай қабылдайтыны туралы қорқыныштан арыла алмаймын. Мен басқа мұсылмандарды жеке білмеймін, және мешітке барып, сонда намаз оқығым келеді, бірақ қатты қобалжимын. Егер бірдеңені дұрыс істемесем қайтемін? Жергілікті мешітке кіріп, намаз оқи аламын ба? Біреуге көмек пен бағыт сұрап жақындауым керек пе? Әлде шахада айтуға дайын болғанша үйде оқи беруім керек пе? Кез келген кеңес немесе жұбаныш сөздері маған қатты керек.