Үміт пен мазасыздық арасында: Қайталанып тұратын дұғалардың сапары

Бәріңе сәлем. Соңғы уақытта мен, әсіресе Қажет намазы арқылы, өзіме өте қымбат бір нәрсе үшін, Аллаһ Т.Ә.ға жүрегімді төгіп жүрмін. Әр мазасыздық сезілген сайын, менің бірден жауабым – Оған қайта жүгініп, қайтадан сұрау. Мен күнделікті намаздарды мүмкіндігінше орындап, Таһажжудқа тырысып, сүннеттерді ұстанып, дұғаны сондай ерекше сәттерде – парыз намаздан кейін, сәждеде, азан мен қамат арасында, сапарда, тіпті жаңбыр жауғанда жасауға тырысамын. Сондай-ақ, Аллаһ Т.Ә.-дан Оның есімдері арқылы сұрау туралы әдемі хадиске сүйенемін: "Аллаһумма инни ас'әлүкә би анни әшһәду әннәкә әнтәл-Аллаһ, лә илаһә иллә әнтә, әл-Ахад, әс-Сәмәд, әлләзи ләм йәлид уә ләм йүләд уә ләм йәкүн ләһү күфууән әһәд", ...бұл есімдермен жасалған дұғалар қайтарылмайды деп сенемін. Бірақ, шынын айтқанда, бұл ішкі күрес. Мен Аллаһ Т.Ә. құлы Оны қалай ойласа, солай болады дейтін тағы бір хадисті есіме аламын да, сол жерде қорқынышым туады. Оң ойлы болуға және Оған сеніп тапсынуға тырысқанымда да, мазасыздық соға беріп, мен өз дұғамды қайталап қоямын. Бұл менің табандылығым ба... әлде қорқыныш дұғама кедергі келтіреді ме? Өзіме сабырлы және тәуекелді бол деп үнемі айтып жүрмін, бірақ жүрегім тыныштанбайды. Сондықтан, сол тынышсыздықта, мен тағы да Аллаһ Т.Ә.-ға жүгінемін. Бұл менің иманымның әлсіз екенін білдіре ме... әлде Оған жүгінудің жақсы белгісі қалай? Барлығыңыз осы үміт, қорқыныш және бір дұғаны қайталау циклімен қалай күресесіздер? Мен үшін, Аллаһ Т.Ә.-ға қайта жүгіну – Оған күмәндану емес, өз жүрегіммен күресу. Мен сұраудан шаршаған жоқпын; мен ішімдегі қорқыныштан шаршадым. ДжазакАллаһу Хайран 🤍