Қатал әлемде жұмсақ жүректі болу

Сәлем, бәріне. Соңғы кездері бір нәрсе туралы көп ойланып жүрмін. Айналамдағы адамдар соншалықты өзімшіл, айлакер және жай ғана жаман. Олар басқаларға мән бермейді, себепсіз дөрекі, мінездері ұсқынсыз. Жақсы адамдар сирек кездеседі, тіпті олардың кішкентай жақсылығы да үлкен көрінеді, өйткені ол соншалықты тапшы. Мен осының бәрінде жалғыз сезінемін, себебі мен өте сезімтал, эмоция мен эмпатияға толы адаммын. Біреудің қиналып жатқанын көрсем, оның ауыртпалығын терең сеземін, кейде тіпті олардан да артық. Мен әрдайым басқаларды бірінші орынға қойып, мейірімдірек болуға және өзімді жақсартуға тырысамын. Бірақ бұл оңай емес. Құрметсіз адамдардың жамандық жасап жүріп, қалағандарына қол жеткізгенін көру соншалықты әділетсіз сезіледі. Ал мен өзгергім келмейді - өзімнің осылай болғанымды жақсы көремін, және мұсылман адам мейірімсіз шынайы игі бола алмайтынын білемін. Пайғамбарды (с.а.с.) есіме аламын: көңіл-күйім түскенде, оның адамзаттың ең жақсысы, әрі ең жұмсақ, жанашыр, сезімтал, көмекшіл және кішіпейіл болғанын ойлаймын. Сондықтан осы қараңғы заманда Алланың жүрегімді ашқанына шүкір етемін. Десе де, жиі қорқыныш сеземін. Ондай адамдармен бетпе-бет келуден және олардың әкелетін қиындықтарынан, қазір де, болашақта да қорқамын. Бұл әділетсіз болып көрінеді, және маған ұқсас адам жетістікке жетпейді, мен аңқау әрі ақымақпын дегенді ести беремін. Адамдар маған айлакер әрі өткір болуға кеңес береді, және олардың жақсы ниет білдіргенін білемін, бірақ бұл мені одан сайын шатастырады.