Мен енді намаз оқуға жүрек таба алмай жүрмін, сіздердің кеңестеріңіз керек
Ассаламу алейкум, көмектескіңіз келсе оқып шығыңызшы, бәлкім бір шешім табылар. Мен 20 жастамын, үш жылдан астам намаз оқып жүргенмін. Бірақ бастапқыда оған келуім сәл өзгеше болды. Отбасым маған ақыл айтуға тырысатын, ниеттері жақсы болғанымен, айту тәсілі маған ауыр тиетін. Олар: "Намаз оқымайсың, сондықтан өмірің бос, барлық жақсылықтарың зая," дейтін. Немесе: "Сені намаздан тек телефоның алыстатып жүр." Бұл себептер маған үстіртін болып көрінетін. Мен әрқашан ізденгіш болдым, зерттегенді жақсы көретінмін, мектепте де жақсы оқитынмын. Кейде туылғаннан мұсылман болмасам, бәлкім, мүлде мұсылман болмас едім деп ойлайтынмын. Сондықтан мен Исламды өз бетімше терең түсінгім келді, жай ғана үстіртін ұстанбай. Бір түні дұға етіп, Алладан маған тұрақты намаз оқуды нәсіп ет, ешқашан тоқтатпауымды сұрадым - сол күннен бастап шынымен намаз оқи бастадым. Ешкімнің көндіруімен емес, шынын айтсам, олардың маған үміті үзіле бастаған еді. Мен мұны өзім үшін, Алланың жәрдемімен қаладым. Бірақ жылдар өте, мен университетте оқыдым - елдің алдыңғы қатарлы оқу орындарының бірі, алһамдулилла, бірақ сабақ кестесі тым ауыр болатын. Таң намазынан бұрын тұрып оқуға кірісетінмін, үйге кешкі 6-7-ге дейін қайтпайтынмын. Сонша қарбаластан есімнен адасатындай болдым. Осы жағдай мені көбіне намаздарды біріктіруге итермеледі, кейде шаршап-шалдығып намаздарды ұйықтап кетіп те жіберетінмін. Демалыс күндері қаза болғандарын өтеуге тырысатынмын. Уақыт өте келе намаздарыма асығыс оқитынымды, оған тиісті назар бермейтінімді байқадым, кейбірін оқымай кететін болдым. Сөйтіп оқуға да, намазға да салғырт қарай бастадым, уақытымды ұйықтаумен немесе телефон шұқып өткізетін болдым. Жаман әдеттер біртіндеп енді... ақыры намазды мүлде тастадым. Өзімнен және осы халге түскеніме ұяламын. Жаман әдеттерімді тізе берудің қажеті жоқ. Бойымдағы құштарлықты жоғалттым, енді ешнәрсе шынымен қуантпайды. Өмір түссіз, ең сорақысы - намаз оқуға деген ынтам мүлде сөнді. Ол маған ауыр жүк сияқты көрінеді, одан қашқым келеді - және одан қашу, өкінішке қарай, маған жеңілдік бергендей. Қазір демалыстамын, сондықтан орнымнан тұрып, намазымды қалпына келтіру үшін бағыт-бағдар қажет. Бірақ бос уақытым болса да, намаз оқуым келмейді. Бұл жағдай отбасымды маған қатал қарауға мәжбүрледі, әсіресе жалғыз тұрып, оларға кейде барып тұратындықтан. Кейбір күндері ақыл айтады, кей күндері айыптағандай көзқараспен ренжітетін сөздер айтады. Оларды кінәламаймын - қателестім, олардікі дұрыс - бірақ бұл маған жақсы сезінуге көмектеспейді. Олар менің талпынбадым деп ойлайды, бірақ мен тырыстым. Намаз туралы барлық подкасттарды тыңдадым, истигфар айтамын, намазды қайта бастаймын, содан соң тоқтаймын, себебі маған тым ауыр боп кетеді. Жүрегім жүдеп бітті, өзіме адал болғым келеді. Мен енді намаз оқуда шебер емеспін; бұл қиынға түсті. Кеңес беріңіздерші... мен бәрінен қашып, күндерімді намазсыз өткізіп жүрмін. Я, Алла, маған құлшылықта жалқауланбайтын кішпейіл жүрек бер, және барша мұсылмандарды дінде берік ет. Әмин.